( 24 ) 
steel ia samenhang bleef die niet noodzakelijk als de blijvende 
amnionnavel behoefde te worden opgevat. 
Op dit onderzoek van de ontwikkeling van den egel is sedert 
een ander gevolgd, de ontwikkeling betreffende van Tarsius spectrum. 
De resultaten hiervan maken de hypothese van Keibrl ter ver- 
klaring van de eigenaardigheden van de menschelijke kiemblaas ten 
eenenmale onwaarschijnlijk, daar bij Tarsius een toestand gevonden 
werd, overeenkomende met wat de mensch en de apen ons te zien 
geven. Door het zeer ruim toegevloeide materiaal, was het hier 
mogelijk, de ontwikkeling van al deze eigenaardigheden op den voet 
te volgen. Het bleek nu dat de vóór zeven jaren verdedigde theore- 
tische opvatting, door de feiten zooals Tarsius ze vertoont, geheel 
bevestigd wordt. Immers : 
1°. de navel blaas is reeds dadelijk kleiner dan de kiemblaas en 
blijft dit; 
2°. het mesoblast verbreidt zich gelijktijdig over den buitenwand 
van de navelblaas en over den binnenwand van de kiemblaas: eene 
splijting in den gebruikelijken zin komt dus hier niet tot stand ; 
3°. de hechtsteel is van den aanvang af aanwezig; tot zijne vor- 
ming dragen nóch het amnion nóch de allantois actief bij. 
Voegen wij een en ander, de fijnere bijzonderheden van de kiem- 
blaas betreffend, bij het feit dat Tarsius eene discoïde, deciduate 
placenta bezit, dan zijn wij genoopt dit geslacht geheel uit de ge- 
meenschap der Lemuriden te verwijderen en met de apen en den 
mensch tot de orde der Primaten str. sensu te vereenigen. 
Mogen wij nu toch niet verwachten dat het gelukken zal de bij- 
zonderheden zooals wij ze bij de Primaten vinden af te leiden uit 
de eenvoudigere toestanden, zooals de Lemuriden ze aanbieden? Spr. 
beantwoordt deze vraag beslist ontkennend. Vooreerst omdat meer 
directe aanknoopingspunten tusschen Tarsius en primitive Insecti- 
voren, als bijv. de egel, niet alleen in de bijzonderheden van kiem- 
blaas en placenta, maar ook, en op niet minder overtuigende wijze, 
in het tandstelsel worden aangetroffen. 
Ten tweede omdat de Lemuriden, die in de oudere tertiaire lagen 
meer algemeen over den aardbodem verspreid waren dan thans, 
vermoedelijk geen plaats innemen in den opklimmenden stamboom 
van den mensch en de apen. 
Immers vinden wij reeds in het Eocene tijdvak een fossiele dier- 
soort, die door Cope Anaptomorphus homunculus gedoopt werd en 
die eenerzijds zeer talrijke punien van overeenkomst met Tarsius 
bezit, andererzijds in haar tandstelsel meer nadert tot datgene wat 
ons de authropoïde apen vertoonen. 
