( 23 ) 
Dierkunde. — De Heer Hubrecht spreekt: „ Over de kiemblaas 
van mensch en aap en hare beteekenis voor de phylogenie der 
Primaten 
Door zekere eigenaardige afwijkingen neemt de jonge kiemblaas 
van den mensch een geïsoleerd standpunt in onder de zoogdieren. 
Het zijn: 
1°. de uiterst vroege vascularisatie van den kiemblaaswand ; 
2°. de wijze van optreden en de geringe grootte van de navelblaas; 
3°. de aanwezigheid van een hechtstecl ; 
4°. de afwezigheid van een v rije allantois. 
Terwijl het tot voor korten tijd scheen alsof de mensch ten opzichte 
van de hier genoemde punten geheel op zich zelf stond, hebben de 
onderzoekingen van Selenka geleerd dat onder de apen, zoowel bij 
anthropoïdc als bij niet-anthropoïde apen, in zeer jonge ontwikke- 
lingsstadiën van de kiemblaas dergelijke afwijkingen worden aange- 
troffen. 
Er is reden om het waarschijnlijk te achten, dat ook de Ameri- 
kaansche apen, die op deze punten nog niet onderzocht werden, 
overeenkomstige verschijnselen zullen vertoonen. 
Hoe zijn die afwijkingen in overeenstemming te brengen met wat 
men bij de overige zoogdieren aantreft, waar de verhouding van 
het embryo tot den kiemblaaswand en zijne secundaire verbinding 
met deze, door middel van de uitgroeiende allantois, veel meer herin- 
nert aan hetgeen ons ook de reptiliën en de vogels vertoonen? 
Verschillende onderzoekers hebben dienaangaande tot hypothesen 
hun toevlucht genomen. De meest gangbare wordt door Keibel in 
1893 nader geformuleerd in het Archiv f. Anatomie u. Entw. ge- 
schichte Jahrg. 1893; PI. XIV, Fig 14 — 18. Volgens deze heeft de 
navelblaas aanvankelijk de geheele holte van de kiemblaas gevuld 
en heeft ze eerst door splijting van het mesoblast daarvan kunnen 
loslaten, terwijl voor de vorming van een hechtsteel aan anmion en 
allantois een gemeenschappelijke rol wordt toegekend. Ook Graf 
Spee heeft zich aan deze voorstelling aangesloten. Daarentegen werd 
door Spr. reeds in 1889 eene andere beschouwing gehuldigd. 
Op grond van hetgeen door hem bij den egel gevonden was, 
meende hij dat van eene secundaire vergroeiing van het menschelijk 
embryo met den kiemblaaswand, zooals o. a. Kölliker haar nog 
aanneemt, en van eene vascularisatie van deze laatste door middel 
van de allantois, geen sprake behoefde te wezen. Maar dat men 
evenzeer gerechtigd was de mogelijkheid te veronderstellen dat het 
embryo van den aanvang met den kiemblaaswand door een hecht- 
