( 101 ) 
Öm deze eerste theoretische uitkomst aan de waarnemingen te 
toetsen, heb ik uit de door Amagat opgegeven dichtheden het quotiënt 
^ 1°° opgemaakt, dat dan volgens Cailletet en Maïhias 
A log (1 — m) ’ * 
constant en = 0,5 wezen moet, volgens van der Waals, althans 
in de onmiddellijke nabijheid van m — 1, diezelfde waarde moet 
hebben. 
= 0°,1 l—m = 0,00033 
0°,35 
0,00115 
0°,85 
0,00279 
1°,35 
0,0044 
2°, 35 
0,0077 
3°, 35 
0,0110 
4°, 35 
0,0143 
5°, 35 
0,0176 
6°, 35 
0,0209 
7°, 35 
0,0241 
8°, 35 
0,0274 
9°, 35 
0,0307 
10°, 35 
0,0340 
11°, 35 
0,0373 
Qv~ Qd — 0,075 
0,144 
0,218 
0,264 
0,327 
0,371 
0,405 
0,436 
0,463 
0,489 
0,514 
0,535 
0,556 
0,575 
^ff4=0,521 
Al° g (1 -» ) 0)46S 
0,414 
0,386 
0,357 
0,336 
0,356 
0,351 
0,374 
0,391 
0,354 
0,379 
0,383 
Uit de 4de kolom blijkt al dadelijk dat de formules van Caille- 
tet en Mathias, voor koolzuur althans, de waarnemingen niet be- 
vredigend kunnen voorstellen. Tot op 1° afstand van de critische 
temperatuur blijft de — y vrij constant en gemiddeld 
= 0,367, zoodat tot aan r = 1° de waarnemingen zeer goed moeten 
kunnen worden voorgesteld door 
Q v —Qd = A (1— 
waarin A eene constante is. 
Bij t = ± 1° begint, zooals de theorie van van der Waals het 
vereischt, een merkbaar stijgen van de en q e l aa tste 
’ d log (1— m) ’ 
waarde 0,521 komt de theoretische zeer nabij. 
Laten wij nu de oppervlakte energie berekenen; H werd hierin 
door graphische interpolatie uit mijne waarnemingen afgeleid. 
