( 102 ) 
0,00033 
H — 0,13 mM. 
ff = 0,0021 
A log ff 
= 1,512 
1,413 
0,00115 
0,45 
0,014 
A log(l — m ) 
0,00279 
1,04 
0,049 
1,248 
1,216 
1,187 
1,198 
1,242 
1,256 
1,291 
1,290 
1,318 
0,0044 
1,53 
0,087 
0,0077 
2,42 
0,171 
0,0110 
3,25 
0,261 
0,0143 
4,07 
0,357 
0,0176 
4,89 
0,461 
0,0209 
5,71 
0,572 
0,0241 
6,53 
0,691 
0,0274 
7,35 
0,817 
0,0307 
8,17 
0,946 
1,321 
1,341 
0,0340 
8,99 
1,082 
0,0373 
9,82 
1,224 
Men ziet duidelijk dat tot aan t — ± 2° de ^ ^ — — daalt, 
J cüog ff ’ 
om daarna weer te stijgen. De laatste waarde 1,512 stemt alweer 
met de theoretische grenswaarde 1,5 overeen. 
CritieJc. — Als wij de bij dit onderzoek verkregen uitkomsten 
eene scherpe critiek laten ondergaan, komen wij tot de gevolg- 
trekking dat, op grond van onze berekeningen, de overeenstemming 
tusschen theorie en experiment eigenlijk niet is bewezen. 
Beschouwen wij eerst de uitkomst, dat als waarde van 
d log {q v — Q d) 
d log (1 — m) 
het dichtst bij de critische temperatuur 0,521 werd 
gevonden, terwijl door van der Waals uit zijne toestandsvergelij- 
king 0,5 werd berekend. Zij drukt uit dat de dichtheidskrommen 
in het critisch punt parabolisch eindigen, d. w. z. met de gemeen- 
schappelijke raaklijn eene aanraking van de tweede orde hebben. 
Nu zijn de dichtheden, waarop onze berekening berust niet de door 
Amagat werkelijk waargenomene, maar uit de waarnemingen door 
hem graphisch afgeleide ; en wel zoo dat op het oog, zoo dicht mo- 
gelijk bij de waargenomene punten, eene kromme lijn werd getrokken, 
die tevens de ordinaat van het critisch punt raakte. Nu heeft eene 
willekeurige kromme over ’t algemeen met elke raaklijn eene aan- 
raking van de tweede orde; zoodat de uitkomst, dat de grenswaarde 
dlog((; B — ... . i 
0,o zeer nabij is, ai 
ze misschien reeds in 
van 
d log (1 — m) 
