( 109 ) 
Uit deze 2 tabellen volgt : bij + magnetisatie wordt het hersteld 
azimuth vergroot, het phascverschil verkleind. 
7. Uitkomsten van Be eks II. De resultaten der metingen in stand II 
heb ik in de volgende tabellen bijeengebracht. 
Stand II. Verandering in hersteld azimuth bij + magnetisatie. 
83.7 
A. 
120 
- 14' (9'; 
300 
- 7 (7) 
173.7 
A. 
66 
+ 20 (10) 
246 
+ 1 (6) 
263.7 
A. 
300 
- 12(6) 
120 
— 10(10) 
353.7 
A. 
246 
+ 12(8) 
66 
+ 16(8) 
gemiddeld 11.2' 
II. Verandering in phase bij + magnetisatie. 
P. 83.7 
A. 120 
— 0 3 (1.0) 
300 
+ 0.5 (0.5) 
P. 173.7 
A. 246 
— 1.5 (0.5) 
66 
+ 0.8 (0.6) 
P. 263.7 
A. 300 
+ 0.6 (0.5) 
120 
— 1.8 (0.7) 
P. 353.7 
A. 66 
— 3.4 (0.8) 
246 
— 1.8 (0.8) 
gemiddeld — 0.8 
Hieruit volgt nu : In Reeks II wordt bij + magnetisatie het her- 
steld azimuth verkleind, het phaseverschil vergroot. 
8. Overeenstemming der Reeksen I en II. Wanneer er een ver- 
schijnsel bestaat dat bij Reeks I aanleiding geeft tot hetgeen daar 
is waargenomen, moet dit bij Reeks II zich openbaren op de wijze 
die in (7) vermeld is. Wordt in het eerste geval, door een positieve 
magnetisatie, het hersteld azimuth vergroot, dan moet het in het 
tweede verkleind worden. Prof. Lorentz heeft de vriendelijkheid 
gehad mij er op te wijzen, hoe dit door toepassing van het theorema 
der wederkeerigheid het gemakkelijkst wordt ingezien. 
9. Nauwkeurigheid der waarnemingen. Ten slotte blijft nog de 
vraag welke waarde moet aan de uitkomsten der beide reeksen 
worden toegekend, m. a. w. hoe groot is de middelbare fout van de 
8 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. V. A°. 1896/97. 
