( 137 ) 
den electrolyt is. Intusschen kan men er zich door berekening van 
overtuigen dat in ons geval deze foutenbron geheel binnen de gren- 
zen der waarnemingsfouten valt. Men kan dus verwachten dat bij 
mijne proeven bij verandering der draaddikte de gemeten absorptie- 
coëfficiënt dezelfde zal blijven. In één geval heb ik experimenteel 
gecontroleerd dat de draaddikte geen merkbaren invloed heeft op den 
gemeten absorptie-coëfficient 1 ). ik verving daartoe de draden van 
0.70 mM. middellijn in den bak en ongeveer 60 cM. vóór den bak, 
door dikkere van 2.64 mM. De golflengte was 6.6 M. evenals 
boven en het geleidingsvermogen A = 3800.1 0~ 10 . Het volgende 
werd gevonden: 
Metingen met dikke draden. 
X = 3800.10-io 
Doorloopen 
Vloeistof. 
Waargen. 
Uitslag. 
Berek. 
Uitslag. 
Verschil. 
0 
56.8 
57.2 
— 0.4 
2.5 
37.2 
36.0 
+ 1.2 
5 
22.4 
22.7 
— 0.3 
7.5 
14.0 
14.3 
— 0.3 
10 
7.3 
9.0 
— 1.7 
15 
2.5 
3.6 
— 1.1 
31 
0.0 
0.2 
— 0.2 
40 
0.0 
0.0 
0 
p = 0.093 
Uit de graphische voorstelling der metingen met dezelfde golf en 
dunne draden (5) volgt dat aan het geleidingsvermogen 3800. 10 -10 
beantwoordt 0.096. Binnen de grenzen der fouten van waarneming 
is dit dezelfde waarde als daareven bij dikke draden is gevonden. 
l ) Deze metingen waren reeds verricht toen door Drude metingen werden gepubli- 
ceerd, (Berichte d. Sachs. Gesellsch. d. Wiss. p. 318, 320 1896'' waaruit volgt dat de 
brekingsindex van electrische trillingen dezelfde blijft bij verandering van den draad 
diameter van 1 mM. tot */ 2 mM. (draadafstand 18 mM.). Directe proeven over den 
invloed van den diameter op de absorptie heeft Drude echter, zoover mij bekend is, 
niet genomen. 
