( 142 ) 
Als prikkel werd gebruikt kortdurende tetanisatic met afwisse- 
lend gerichte inductieslagen. Om extrapolaire prikkeling te vermij- 
den, werd het hart omhuld door een dikke, met Na Cl van 0.6°/ 0 ge- 
drenkte zeer weeke gelatinelaag. Slechts de kamerpunt stak nog 
uit en werd met de electroden in contact gebracht. De bewegingen 
der kamer, eventueel van kamer en voorkamer afzonderlijk, werden 
volgens de suspensiemethode geregistreerd op het pantokymographion, 
tegelijk met de electrische prikkels en met den tijd. 
De effecten der prikkeling, door den Heer Muskens waargeno- 
men, bleken van tweederlei aard te zijn, nh: 
a. locale , berustende op directe prikkeling van den spierwand 
der kamer ; 
b. reflector ische, berustende op prikkeling van centripetale zenu- 
wen der hartekamer. 
De locale effecten — als zoodanig gekarakteriseerd daardoor, dat 
zij ook aan de afgesneden, gangliën vrije kamerpunt worden waarge- 
nomen — bestonden in de eerste plaats in extrasystolen der kamer : 
zij werden nooit gemist wanneer de prikkels niet beneden een zekere 
matige sterkte bleven en niet in ’t refractaire stadium vielen; in 
de tweede plaats in voorbijgaande verzwakking der kamersy stolen. 
Dit laatste, negatief-inotroop effect werd alleen bij vrij sterke prikkels 
en vooral na verbloeden waargenomen. De phase van prikkeling 
scheen zonder invloed er op te zijn. Het verloop der werking was vrij 
langgerekt (begin na 0.7 — 1.9", maximum na 4 — 9 ', eindena 14 — 30 j. 
De reflexen van de kamer op het hart — als zoodanig gekenmerkt 
vooral daardoor dat zij slechts bij behouden samenhang van het hart 
met hersenen en ruggemerg tot stand komen — konden bestaan in 
wijzigingen van : 
l ö . de kracht en grootte der systolen ( inotroop effect) ; 
2°. het tempo der hartslagen ( chronotroop effect) ; 
3°. het motorische geleidingsvermogen van den hartswand ( dromo - 
troop effect). 
Inotrope en chronotrope effecten konden öf positief öf negatief 
zijn, verreweg het meest waren ze van negatieven, depressorischen, 
aard. De dromotrope waren steeds negatief. Allen schijnen onaf- 
hankelijk van elkander plaats te kunnen grijpen, maar kunnen zich 
op zeer verschillende wijze en in verschillende kwantitatieve ver- 
houding met elkander combineeren. 
Het meest constante, dikwijls het eenige reflex bestond in verzwak- 
king der voorkamer- contracties. Dezen konden volkomen onzicht- 
baar worden, terwijl de kamer gelijktijdig krachtig kon blijven door- 
kloppen. Het effect begon na een latentie van ongeveer 2 — 3", 
