( 156 ) 
Nu heeft Flechsio aangetoond, dat het kind deze lagere hersen- 
deelen volmaakt ontwikkeld ter wereld brengt. Niet zoo de hoogere. 
In de grootere hemispheren ontwikkelen zich eerst na de geboorte 
het eerst de zintuiggeleidingen. Eerst als de zintuigcentra voltooid 
zijn ontstaan de psychische- of associatiecentra, die zich door nieuwe 
banen onderling verbinden èn met de zintuigcentra. Deze laatste 
acquisitie is — historisch gesproken — zeker ook het laatst ont- 
staan bij de zoogdieren en de ontwikkeling der hersenen van het 
kind geeft een beeld van de phylogenese van dit orgaan bij de 
zoogdieren. 
Als men uitgestorven zoogdieren met de recenten vergelijkt, is 
over het algemeen vooruitgang in verschillende richting waartenemen. 
Wij vinden toenemende complicatie en specialisatie — in overeen- 
stemming met zekere levensvoorwaarden — in het gebit, in de 
structuur der ledematen. Maar vooral is vooruitgang waartenemen 
in de hersenen. Deze zijn wel niet in gefossiliseerden toestand tot 
ons gekomen, maar afgietsels van de schedelholte toonen op over- 
tuigende wijze aan, dat de toename der hersenen, in ’t bizonder 
der groote hemispheren, eene aanwinst is van betrekkelijk jongen 
datum. Niet alle zoogdieren waren in gelijke mate dien vooruit- 
gang deelachtig. Almede het minst Hippopotamus, die ook hierin 
nog aan tertiaire zoogdieren herinnert. Bij Ma.rsh vinden wij een 
soortgelijken gang van gedachten, maar gebaseerd slechts op den 
omvang der schedelholte, niet op de hersenen zelve. Er is reden 
te vermoeden, dat vele der uitgestorven zoogdieren te gronde 
moesten gaan, omdat zij het vermogen misten, het psychisch belang- 
rijkste deel hunner hersenen tot verdere ontwikkeling te brengen. 
Blijkbaar is ook bij Hippopotamus dit adaptieve vermogen uiterst 
gering. Dat hij het houden kon in den strijd om het bestaan, zelf 
met zijn geringe hersenmassa, wordt verklaard door zijn veilige 
wijze van leven. Hij is thans ook ten ondergang gedoemd — door 
toedoen van den mensch. Maar met dien factor kon de natuur 
geen rekening houden. 
Scheikunde. — De Heer Franchimont spreekt: „ Over het smelt- 
punt van organische stoffen 
Vooreerst vestigt hij de aandacht op de smeltpunts verandering, 
die plaats heeft bij het vervangen van zich aan koolstof bevindende 
waterstofatomen door andere elementen en atoomgroepen. Hij houdt 
het er voor dat deze, ofschoon aan ’t zelfde koolstofatoom verbonden 
wordende, toch niet dezelfde plaats als de waterstof innemen, zoodat 
