( 243 ) 
dan eene voorloopige ruwe meting te verrichten zoo meende ik toch 
dat het van belang was het bedrag van de magnetische verandering 
van den trillingstijd bij benadering vast te stellen. De verbreeding 
der D-lijnen naar weerszijden bedroeg zoowat V 40 van den afstand 
dier lijnen, terwijl de sterkte van het magneetveld zoo ongeveer 10 4 
bedroeg. Daaruit volgt dus een positieve en negatieve magnetische 
verandering van 1 / 4 0000 van den trillingstijd. 
15. De gedachtengang, die ik in (1) noemde en waardoor ik er 
toe kwam naar een invloed der magnetisatie te zoeken was aanvan- 
kelijk deze. Is de beschouwing juist dat in een magnetisch veld een 
rotatiebeweging van den aether om de krachtlijnen bestaat (Kelvix 
en Maxwell) en mag men zich de lichtstraling voorstellen als ver- 
oorzaakt door de bewegingen van atomen, t. o. v. het zwaartepunt 
van het molecuul, in allerlei banen, stel voor de eenvoudigheid rond- 
vliegend in cirkels, dan zal de trillingstijd of wat hetzelfde is de 
omloopstijd in die cirkels door tusschen de atomen werkende krachten 
worden bepaald en zullen onder den invloed van de uit de magne- 
tisatie voortvloeiende storende krachten tusschen aether en atomen, 
naar beide kanten afwijkingen in den trillingstijd kunnen voorkomen. 
Het teeken van die afwijking zal natuurlijk bepaald worden dooi- 
den zin der beweging gezien van uit de krachtlijnen. De afwijking 
zal des te grooter zijn naarmate het vlak van een cirkel meer tot 
een stand loodrecht op de krachtlijnen nadert. 
16. Iets later helderde ik mij de zaak op door te denken aan 
den invloed uitgeoefend op de periode van een trillend systeem wan- 
neer dit gekoppeld wordt aan een ander dat in snelle rotatie ver- 
keert. Lord Kelvin heeft, nu 40 jaar geleden, het volgend mecha- 
nisch probleem opgelost 1 ). De uiteinden van een dun koord zijn vast- 
gemaakt aan de 2 einden van een horizontale staaf, die met constante 
hoeksnelheid om een verticale as door zijn midden wordt rondge- 
draaid, een tweede koord met een materieel punt bezw'aard is mid- 
den aan het eerste vastgemaakt. Onderzocht wordt nu de beweging 
bij een kleine verstoring van het punt. Bij gropte hoeksnelheid wordt 
de oplossing vrij eenvoudig. Cirkelvormige bewegingen van het punt 
in verschillenden zin doorloopen, hebben iets andere perioden. Ver- 
gelijkt men den dubbelslinger met een lichtend atoom en de bewe- 
ging van de draaiende staaf met de rotatiebeweging om de magne- 
tische krachtlijnen, dan is de toepassing op ons geval duidelijk. 
Het behoeft wel geen betoog dat aan de bovengenoemde beschou- 
wingen hoogstens als aanwijzing van min of meer analoge gevallen 
!) Proc. R. S. 1856. 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. V. A°. 1896/97. 
17 
