( 276 ) 
Wat den ventralen wortel betreft, deze geldt algemeen als zuiver 
motorisch, doch nu althans bij enkele dieren aangetoond is, dat de 
dorsale wortel niet zuiver sensibel is maar ook eenige motorische 
vezels bevat, doet zich van zelf de vraag voor, of de ventrale wor- 
tel, die oorspronkelijk toch ook eene zelfstandige zenuw was, niet 
eenige sensibele vezels zou bevatten. Die sensibele vezels zullen 
wel niet voor de huid of de slijmvliezen bestemd zijn, maar zouden 
zij niet vezels zijn voor het spiergevoel en peesgevoel ? 
Dit physiologisch te onderzoeken, zal wel moeilijk gaan en ana- 
tomisch is men om bovengenoemde redenen weer beperkt tot Am- 
phioxus en de Petromyzonten. Ik heb mij eenige jaren geleden 
veel moeite gegeven, dit bij Arnphioxus uit te maken en kon toen 
bij toepassing der methode van Golgi eenige malen waarnemen, 
dat sommige vezels der ventrale zenuwen niet eindigden op de 
spierplaten, maar aan de bindweefselplaten, de septa, die tusschen 
de myotomen zijn uitgespannen en waaraan de uiteinden der spier- 
fibrillen bevestigd zijn. 
De motorische eindigingen zijn bij Arnphioxus zeer karakteristiek: 
De zenuwvezel eindigt in een driehoekig plaatje, dat aan de basis 
min of meer uitgerafeld is en enkele malen kon ik deze eindiging 
ook aan het bindweefselseptum waarnemen. Ik meen hieruit te 
mogen afleiden, dat althans bij Arnphioxus de ventrale zenuw niet 
zuiver motorisch is, maar ook enkele sensibele vezels bevat, die 
dienen om het peesgevoel te geleiden. Aan den anderen kant heb 
ik nooit kunnen waarnemen, dat de dorsale zenuw vezels afgaf, die 
in het myotoom binnendrongen of aan het bindweefselseptum ein- 
digden. Ik kom dus tot het besluit, dat althans bij Arnphioxus 
DE VENTRALE ZENUW NIET ALLEEN DE MOTORISCHE, MAAR OOK DE 
SENSIBELE ZENUW VAN HET MYOTOOM IS. 
Ik mag hier misschien aan toevoegen, dat deze eindigingen der 
ventrale zenuwvezels bij Arnphioxus zeer herinneren aan de ,,cönes 
de croissance”, de einden der voortgroeiende ascylinders, die Cajal 
bij embryo’s van hoogere gewervelde dieren ontdekt heeft en ook 
door Retzius, van Gehuchten en anderen zijn waargenomen. 
Arnphioxus vertoont in dit opzicht blijvend een toestand, die bij 
hoogere dieren alleen in phasen der ontwikkeling wordt waarge- 
nomen. 
Yan veel belang acht ik het, dat eene ventrale zenuw zich streng 
aan haar myotoom houdt; dat zij uitsluitend dat myotoom en de 
derivaten, waarin het zich later splitst innerveert. Wat mij per- 
soonlijk betreft, heb ik dit nooit anders gevonden. Uit de litera- 
tuur zijn mij wel enkele weinige gevallen bekend, waarin werd 
