( 279 ) 
hintere Wurzel sich mit der vorangehenden (cranialwarts gelegenen) 
vorderen Wurzel verbinde .... 
Diese Ansicht ist irrig. Die hintere Wurzel verbindet sich 
bei allen höheren Wirbelthieren normalerweise mit der nachfolgen- 
den (eaudalwarts gelegenen). vorderen Wurzel und ihre Aeste folgen 
dem vorderen Myoseptum. Dies ist in besonders klarer Weise bei 
den einfachen Verhaltnissen der Amphibienlarven zu erweisen. Auch 
die Selachier und die anderen Fische verhalten sich typisch über- 
einstimmend, wenn auch die Verhaltnisse hier schwieriger zu über- 
blicken sind und eine genauere Darlegung erfordern”. 
Yolgens Hatschek zou dus bp alle gewervelde dieren, bij welke 
de vereeniging van den dorsalen met den ventralen wortel tot stand 
komt, dus bij allen op de twee genoemde uitzonderingen na, de 
dorsale wortel zich vereenigen met de volgende ventrale en niet met 
de voorgaande. 
Dat dit bij Amphibienlarven gemakkelijk te constateeren is, kan 
ik voor larven van watersalamanders bevestigen, maar bij Selachiers 
kom ik tot het omgekeerde resultaat. 
Aanvankelijk onderzocht ik volwassen exemplaren, maar kreeg 
hier geen zekerheid omdat de septa zoovele knikkingen vertoonden 
en zoo dicht opeen lagen, terwijl de sensibele zenuwen zoo fijn 
waren, dat het mij bij ontleding met het mes niet gelukte met 
zekerheid te constateeren, of de septale zenuw voor of achter het 
myotoom, waarbij de ventrale wortel behoorde, naar de huid liep. 
Zeer jonge embryo’s waren ook niet geschikt, omdat bij deze de 
sensibele vezels zelfs met het mikroskoop niet in de septa te ver- 
volgen waren. Embryo’s van 14—15 m.m. lengte bleken echter 
voor het dool bruikbaar en bij deze kon ik duidelijk waarnemen, 
in tegenstelling met de bewering van Hatschek en in tegenstelling 
met de feiten bij Amphibienlarven, dat de huidtakken der spinale 
zenuwen verloopen in het septum achter het myotoom dat door de 
gemengde zenuw verzorgd wordt, dat dus bij Selachiers de ventrale 
wortel zich vereenigt met de volgende dorsale en niet zooals Hatschek 
opgeeft met de voorafgaande. 
Wat nu de andere diergroepen betreft, ik onderzocht met een 
ander doel in het nu grootendeels afgeloopen jaar het zenuwstelsel 
van volwassen Myxinen, waarvan ik uitstekend geconserveerde exem- 
plaren door de welwillendheid van Prof. Leche te Stockholm ge- 
kregen had. 
Deze dieren zijn na verwant aan de Petroinyzonten en worden daar- 
mede in den regel in ééne groep: de Cyclostomen, samengevat. 
Het is bij zoo naverwante dieren merkwaardig, dat de vereeniging 
