( 311 ) 
uitoefent, geringer worden en het licht zich dus naar haar toebe- 
wegen. Nu is dit ook inderdaad zoo: indien men in een der toe- 
leidiugen weerstand brengt, dan wordt de donkere ruimte der ster- 
kere kathode minder, die der zwakkere méér afgeplat; het licht 
tusschen beide in verplaatst zich naar de kathode met de langste 
toeleiding. Hierbij verandert het platte licbtvlak ook van vorm. Op 
deze bijzonderheden wensch ik echter nog niet in te gaan, maar 
nog alleen mede te deelen, dat de verplaatsing van het vlak nim- 
mer bij mijne proeven zichtbaar werd, dan wanneer een der toelei- 
dingsdraden een aanzienlijk grooteren weerstand bezat dan de andere 
en dat lengteverschillen van 10 M. toeleidingsdraad, laat staan van 
10 cM., waarvan Jaumann spreekt, niet ’t minst zichtbare verschil 
in ’t verschijnsel brachten. 
De buis, waarmede ik de proefnemingen uitvoerde, bevatte 2 vier- 
kante kathoden, op afstand van 1 cM. geplaatst. De phosphores- 
centie-figuren, welke bij lager spanning op den glaswand zich ver- 
toonden, waren nu echter anders, dan te verwachten was. Immers, 
wat was te verwachten? Yolgens de door Goldstein ontdekte de- 
flexie (Eine Neue Form elektrischer Abstossung), volgens welke een 
kathodenstraal treffende op, of dicht gaande langs een andere kathode 
een afwijking verkrijgt, was bij gelijke werkzaamheid der beide 
plaatjes een vrij saamgesteld verschijnsel te verwachten, ook al door 
de hoeken en kanten. Maar het verschijnsel was in hoofdzaak het- 
zelfde als bij 2 bolvormige elektroden, en hier laat zich gemakkelijk 
zeggen wat te verwachten was, n.1. een breede zone van licht in 
’t midden en verder achter beide bolletjes een schaduwvlak. De 
grens tusschen licht en donker bleek echter dubbel te zijn ; de licht- 
verdeeling was dus : een breede zóne licht in ’t midden met zeer 
heldere randen; aan beide zijden volgde dan een ring van betrek- 
kelijk weinig licht, hierop weder een helder groene ring en dan het 
schaduwvlak. Fig. 1 geeft het verschijnsel te zien bij 2 vierkante 
plaatjes, welke bij deze proef vertikaal stonden. Men ziet ook nog 
een vertikale lichtstreep midden tusschen de beide plaatjes in : 
dit is het vlak van Jaumann, terwijl eenigszins onduidelijk wel- 
licht éen lichtstreepje te zien is, dat de beide middens der plaatjes 
verbindt. Dit licht treedt somtijds op, dikwerf ook niet en schijnt 
mij toe van geen gewicht te zijn. 
In de buis kan men bij hoogeren druk met eenige moeite zien 
en bij lageren druk bij langeren expositietijd photografeeren de stra- 
len, welke de beide heldergroene ringsystemen veroorzaken. Deze 
stralenbundels, die in werkelijkheid natuurlijk vlakken van licht zijn, 
zijn gekromd en hebben bij gelijke werking der kathoden den vorm 
