( 319 ) 
wijl de formules van Roche voor elke waarde der verhouding van 
de massa’s der planeet en van haar wachter gelden. De verhouding 
van de langste en kortste as bij de zeer uitgerekte ellipsoïdale even- 
wichtsfiguur der Maan, welker langste as naar de Aarde gericht 
is, wordt door Matthiessen zeer onnauwkeurig berekend *) ; hij 
geeft daarvoor 985,4. In mijn proefschrift werd deze assenverbou- 
ding bepaald met behulp van elementen door het Annuaire du Bu- 
reau des Longitudes aan Hansen ontleend; het resultaat was, dat 
zij tusschen 896 en 897 zou liggen. Gaarne maak ik van deze 
gelegenheid gebruik om die uitkomst te rectificeeren ; met behulp 
van betere gegevens, mij op de meest welwillende wijze door Prof. 
yan de Sande Bakhuyzen verstrekt, vond ik nu omtrent 886V 2 . 
In 1886 schreef Prof. G. H. Dar win te Cam bridge op zijne 
beurt een verhandeling over de ellipsoïde van Jacobi * 2 ); zijn eerste 
woorden maken een verrassenden indruk: „I ara not aware — zoo 
zegt hij — that any numerical values have ever been determined 
for the axes of the ellipsoids, which are figures of equilibrium of 
a rotating mass of huid”. Hij meende dan ook iets geheel nieuws 
te vinden, toen hij het vraagstuk behandelde „from the point of 
view necessary for reducing the formulse to a condition for com- 
putation”, en toch was hetzelfde o. a. in 1852 door Plana gedaan. 
Darwin geelt ook benaderingsformules voor de nabijheid der beide 
grensgevallen ; die voor de zeer uitgerekte ellipsoïden bleken (be- 
houdens een kleine rekenfout) bruikbaar te zijn, nadat wij de ver- 
waarloozing door Darwin voorgesteld, onderzocht hadden, waarvan 
hij zelf niet genoegzaam rekenschap geeft. 
Uit zijne tabel meent Darwin te kunnen afleiden, dat de kine- 
tische energie der wentelende beweging bij de ellipsoïde van Jacobi 
een grootste waarde bereikt, „when the length of the ellipsoid is 
about five times its diameter” 3 ). Terwijl hij aan dit punt bijzon- 
der veel gewicht schijnt te hechten, is het opmerkelijk, dat hij het 
bestaan van het maximum der kinetische energie tracht te beves- 
tigen door een klaarblijkelijk onjuiste redeneering: „the kinetic 
energy is the product of two factors, one of which always increases, 
and the other of which always dimiuishes ; thus it is obvious that 
it must have a maximum,” ook geeft hij hier zeer onnauwkeurige 
becijferingen; in werkelijkheid is de verhouding der langste eu 
*) 1. c., p. 82. 
2 ) Proc. Roy. Soc., XLI, p. 319. 
3 ) 1. c., p. 334. 
* 
