( 329 ) 
1784 tot 1895, dus 111 jaar of 3129 perioden; waarin normaal- 
minima zijn vastgesteld, afgeleid uit de waarnemingen van Goodricke, 
Westphal, Schwerd, Argelander, Oüdemans, Schönfeld, Julius 
Schmidt, Schwab, Schur, Sawyer, Reed, Yendell, Plassmann, 
Glasenapp, Menze en den Schrijver zelven; in het geheel 24 mi- 
nima, waaraan echter verschillende gewichten moesten worden 
toegekend. 
Door toepassing van de methode der kleinste vierkanten bleek 
het den Schrijver, dat de coëfficiënten der derde-machtsformule van 
Argelander nog zoodanig gewijzigd konden worden, dat zij aan 
al de waarnemingen voldeed. De epoche van 1855 wordt nagenoeg 
niet gewijzigd, de aanvankelijke periode wordt bijna 16 seponden 
langer, de verlenging wordt bijna 10 percent sterker, de vermin- 
dering der verlenging 25 percent. Bij de proef aan de normaal- 
minima bleken de teekens af te wisselen. 
Met behulp der verbeterde formule heeft de Schrijver eene tafel 
berekend, gevende van elk jaar van 1837 tot 1908, het eerste 
hoofdminimum, waardoor het vergelijken van waargenomene hoofd- 
minima met de formule ge makkelijk gemaakt wordt. 
De Schrijver heeft zich niet enkel bij het hoofdminimum bepaald, 
maar ook nagegaan of het verloop der lichtafwisseling ook veran- 
deringen ondergaan heeft, en of er zich ook met eenige zekerheid 
onregelmatigheden in de helderheid hebben voorgedaan. Deze beide 
zijn misschien waarschijnlijk, echter niet volkomen zeker aan te toonen. 
Juliüs Schmidt, die 38 jaren lang, van 1845 tot 1883, te Bonn, 
Olmütz en Athene, onze veranderlijke ster aanhoudend in het oog 
hield, was vooral in de laatste plaats, door de heldere Atheensche 
lucht begunstigd, bijna dagelijks in staat de helderheid der ster aan 
te teekenen. Daardoor kon hij, door die helderheden als ordinaten 
op te zetten, de maxima en minima door het trekken van helder- 
heidskrommen, afleiden. Deze laatste, althans de hoofd- en secun- 
daire minima, heeft hij bekend gemaakt, zijne oorspronkelijke aan- 
teekeningen echter niet. De Schrijver heeft zich de moeite getroost, 
al de opgegevene tijdstippen aan de tafels van Argelander te 
toetsen, en op die wijze de gemiddelde afwijking der formule van 
jaar tot jaar te bepalen. De tabel met de gevondene verschillen, 
die voor ieder, die zich later met het onderzoek dezer ster bemoeit, 
van het uiterste belang is, heeft de Schrijver aan zijne verhande- 
ling toegevoegd. 
Hoewel de physische verklaring der lichtverandering dezer ster, 
die zooals de spectroscopie heeft geleerd, aan het aan elkander voor- 
bijgaan van twee zonnen met verschillende spectra moet toegeschre- 
