( SBB ) 
Het verschil in latentie bij directe en indirecte prikkeling is dus 
binnen zeer ruime grenzen der sterkte van prikkeling constant, 
m. a. w. : de intensiteit van den prikkel heeft geen invloed op de 
voortplantingssnelheid der irritatie. De grenzen, binnen welke die 
wet geldt, liggen volgens onze proeven tusschen 100 pCt. en zeker 
minder dan 10 pCt. der maximale waarde der hefhoogte. Men mag 
dus wel vermoeden, dat ook vcor nog zwakkere irritaties de gelei- 
dingssnelheid onafhankelijk van de irritatiesterkte zal zijn. In 
de gevondene onafhankelijkheid ligt tevens een bewijs voor de 
exactheid der gevolgde methode, speciaal voor de strenge beperking 
der directe prikkeling ook bij de sterkste der gebezigde inductie- 
stroomen tot het geprikkelde vrije uiteinde der spier. Maakt men 
geen gebruik van den kunstgreep der verzwakking der extrapolaire 
stroomdichtheid, dan blijkt in overeenstemming met hetgeen op phy- 
sische gronden te wachten is en ook door vroegere waarnemers 
opgemerkt werd, de latentie bij indirecte prikkeling met klimmende 
sterkte van den prikkel spoediger af te nemen dan bij directe prik- 
keling. Er ontstaat dus de schijn van een klimmen der geleidings- 
snelheid met de sterkte der irritatie. 
De helling der geconstrueerde krommen tegen .de abscis bewijst, dat 
onder de gegeven voorwaarden de duur van het stadium van latente 
energie met klimmende sterkte van den prikkel allengs vermindert. 
Aanvankelijk sneller, later langzaam dalend bereikt A eindelijk een 
minimum, dat ook bij verdere verhooging der intensiteit dér prikke- 
lende eleetrische stroomen niet meer overschreden wordt en waarvan 
de absolute grootte met de relatieve belasting, d. i. met de belasting 
in verhouding tot de dwarse doorsnede der spier klimt. De minimale 
grenswaarde bedroeg in de proeven van spr. en den heer W. 
meestal 0 01 — 0.015 Sec. 
Evenals door vroegere waarnemers werd ook nu de absolute 
grootte der voortplantingssnelheid zeer verschillend gevonden. Een 
gedeelte dier verschillen kan teruggebracht worden op de onver- 
mijdelijke fouten en onnauwkeurigheden bij de bepaling der lengte 
van het geleidende spierstuk ; ook temperatuurverschillen kunnen 
iets medegewerkt hebben, hoewel in de meeste proeven de tempera- 
tuur der spier omstreeks 20° C. bedroeg, op welke hoogte slechts een 
zeer geringe invloed te wachten is. De voornaamste verschillen zijn 
van specifieken d. i. individueelen aard, of afhankelijk van de wijze van 
prepareeren der spier en van den tijd sedert het begin der proef 
verstreken. De hoogste waarden werden steeds bij geheel versche 
preparaten gevonden. Zij overtroffen in enkele gevallen niet onbe- 
langrijk de grootste tot dusverre gemetene (Bernstein: 4.75 Meter, 
