( 351 ) 
Physiologie — De Heer Engelmann biedt, namens den Heer 
E. G. A. ten Siethofe te Deventer voor het Yerslag der Ver- 
gadering een opstel aan, getiteld : „ Verklaring van het door 
Dr. P. Zeeman gevonden lichtverschijnsel in het oog”. 
In de zitting der Afd. Natuurkunde van 25 Febr. 1893 werd 
door Prof. Kameklinüh Onnes namens Dr. P. Zeeman medegedeeld 
en later door den ontdekker in het Zeitschrift f. Psychol. u. Physiol. 
d. Sinnesorgane (D. YI 1894. blz. 233 — 234) gepubliceerd een nieuw 
subjectief lichtverschijnsel. Bij mijne pogingen om het verschijnsel 
zelf waar te nemen, vond ik, dat dit het beste gelukt, wanneer men 
in het donker eene niet te intensief verlichte spleet beschouwt. 
(Deze spleet was gesneden in een zwart stuk carton). Het schoonst 
ziet men de blauw violette, kromme lichtlijn, wanneer men natrium- 
licht gebruikt. Wanneer men plotseling de spleet vóór de vlam 
brengt en tegelijk door de spleet kijkt, ziet men, zooals Zeeman 
zegt: „namentlich in den ersten Momenten nicht nur den heil 
erleuchteten Spalt, sondern auch eine blau- violette Lichtlinie. Sie 
gleicht dem Umriss einer Birne, deren Achse, senkrecht zur Spalt- 
mitte steht. Dem rechten Auge erscheint der spitzige Teil der 
Lichtlinie, also der Stiel der Birne rechts vom Spalt, der gekrümmte 
Teil kommt ein wenig jenseit des Spaltes. Mit dem linken Auge 
sieht man die der beschriebenen symmetrische Figur”. „Der von 
der Lichtlinie umsaurate Teil des Feldes ist meistens dunkel”. Ik 
zou hieraan nog het volgende willen toevoegen: Wanneer men 
het hoofd rechtop houdt, en de spleet vertikaal, (voor mij b.v. een 
spleet van 2 mM. breedte en 2 cM. lengte op een afstand van 
37 cM. van ’t oog) dan ziet men, dat van de beide einden der ver- 
lichte spleet twee elliptische lijnen van violet licht uitgaan, die 
ongeveer symmetrisch verloopen, ten opzichte van een denkbeeldige 
as, die loodrecht staat op de spleet. Wanneer men de spleet dichter 
bij het oog brengt, wordt de door deze lichtlijnen begrensde figuur 
kleiner, gelijkvormig blijvende aan de eerst waargenomene. Het 
blijkt dan dat de lichtlijnen, onafhankelijk van de uiteinden der 
spleet, uittreden op twee andere punten, symmetrisch van de, lood- 
recht op de spleet staande, denkbeeldige as. (Tot hetzelfde resultaat 
komt men, wanneer men op een afstand van 37 cM. van ’t oog 
een langere spleet beschouwt). De beide uiteinden der elliptische 
lichtlijnen naderen elkander wel, maar volgens mij, raken zij elkander 
niet. Zij zijn namelijk in de nabijheid der spleet het breedst en 
worden naarmate men zich van de spleet verwijdert, smaller en 
lichtzwakker; omdat het daarenboven onmogelijk is het punt te 
