( 354 ) 
onderzijde omvatten. Bergmann noemde deze strengen „Randwülste”. 
Zij zijn (in den beginne door Blessig ontkend) later ook door 
anderen waargenomen; o. a. zag Krause deze in de onmiddellijk 
na den dood onderzoehte retina van een onthoofde. 
De gele kleur van de macula lutea wordt veroorzaakt door een 
diffuse gele kleurstof, die alle lagen der retina vóór de staafjes en 
kegels gelijkmatig kleurt. De eigenlijke percipieerende elementen 
missen haar, zoodat zij ook ontbreekt in de fovea centralis. Het is 
nu zeer waarschijnlijk, dat in de onmiddellijke nabijheid der macula 
de gele kleurstof eveneens voorhanden is, en deze de „Randwülste” 
kleurt. De elliptische lichtlijnen kunnen derhalve hun ontstaan te 
danken hebben aan deze „Randwülste”, en doordat op deze wallen 
verstrooiing van het licht moet optreden, zelfs bijzonder duidelijk te 
voorschijn treden. Voor het opwekken van dit lichtverschijnsel heb- 
ben wij noodig een vrij sterke (niet al te sterke) perifere (diffuse) 
verlichting van de macula. In den beginne hebben wij reeds ge- 
zegd, dat men niet de vlam zelf of de spleet mag fixeeren, maar 
een punt naar rechts, resp. links van de spleet gelegen. Wanneer 
men dan de spleet vertikaal en het hoofd rechtop houdt, staat de 
as van de spits-eivormige lichtfiguur loodrecht op de spleet. Wan- 
neer men nu de spleet niet vertikaal houdt, maar schuin, zal de 
vorm en de stand der lichtfiguur geenerlei verandering ondergaan; 
hoe meer echter de stand van de spleet den horizontalen stand 
nadert, hoe moeielijker men het lichtverschijnsel kan opwekken. 
Staat de spleet horizontaal (of nagenoeg horizontaal) dan is het niet 
mogelijk iets van het verschijnsel te zien, De verklaring hiervoor 
is het volgende : zoowel de doorsnede der macula lutea als van hare 
onmiddellijke omgeving (het gedeelte der retina dat door de „Rand- 
wülste” wordt begrensd) is in vertikale richting veel kleiner dan 
in horizontale. 
Het verschijnsel duurt zoo kort, dat men het theoretisch onmiddel- 
lijk na, praktisch echter, tijdens de waarneming der verlichte spleet 
moet op vangen. Centrale verlichting zou het oog verblinden en 
daarenboven de violette lichtfiguur niet kunnen opwekken, omdat 
in de fovea centralis geen kleurstof voorhanden is. Bijzonder ongun- 
stig zouden de omstandigheden zijn, wanneer het beeld van de spleet 
in de lengte-riehting der macula en omgeving viel, (d. i. bij hori- 
zontalen stand der spleet). Opdat dus het schelle licht bij centrale 
verlichting geen afbreuk doe aan de waarneming der lichtzwakkere 
violette lichtfiguur, hebben wij perifere verlichting noodig. Daar nu 
de macula lutea temporaalwaarts gelegen is van de intrede van den 
nervus opticus in het oog, en de „Randwülste” zich uitstrekken 
