( 355 ) 
nasaalwaarts van de macula, moeten wij zorgen, dat het invallende 
licht temporaalwaarts van de macula lutea de retina treft, en dus 
de verlichte spleet nasaalwaarts van het gefixeerde punt (2 mM. 
van den spleetrand) houden. 
De onmiddellijke omgeving van de macula lutea zal dus het sterkste 
(diffuse) licht ontvangen en ook het duidelijkst het violette nabeeld 
vertoonen. Hoe verder men zich naar de pupilla nervi optici be- 
geeft, hoe lichtzwakker het verschijnsel wordt. 
Wanneer men zorgt voor perifere verlichting van de macula op 
de boven beschrevene wijze, kan men ook zonder spleet, door een 
kleine, ronde opening het lichtverschijnsel verwekken hoewel veel 
onduidelijker. 
Ten slotte heb ik nog beproefd het verschijnsel waar te nemen 
bij momentane verlichting der spleet door een enkele electrische 
vonk. Het bleek mij, dat een enkele electrisclie vonk niet vol- 
doende was om de lichtfiguur te doen verschijnen ; eerst bij nagenoeg 
continue verlichting door een reeks overspringende vonken, gelukte 
het mij het lichtverschijnsel te zien. De spleet moest daarbij zoo 
nauw zijn, dat zij als ’t ware geheel verlicht scheen. De electrische 
vonken verwekte ik met een machine van Wimshürst met vier 
draaibare schijven van 52 cM. doorsnede. (Wellicht dat eene nog 
sterkere electrische ontlading wel voldoende zal blijken te zijn). 
Het door Zeeman gevondene lichtverschijnsel is daarom pliysio- 
logisch zoo belangrijk, omdat het bewijst, dat de sterkste licht- 
perceptie aan bepaalde gedeelten der retina is gebonden, en dat de, 
achter het geel gekleurde gedeelte der zenuwvezelen en andere 
netvlieslagen gelegen staafjes en kegels en in het bijzonder de kegels, 
onder bepaalde omstandigheden een beeld van dit belangrijke ge- 
deelte der retina tot waarneming kunnen brengen, en daardoor tevens 
bewijzen, dat zij de eigenlijke percipieerende elementen zijn. 
Verslagen der Afdeeliug Natuurk. Dl. V. A n . 1806/97. 
24 
