( 366 ) 
Zure nitramine terug, ofschoon het metaalderivaat daarvan onder die 
omstandigheden bestendig is. 
Evenals met alkylchloriden reageeren de al kali derivaten met chloor- 
mierenzure esters en met pikrylchloride, ook hier komt de inge- 
voerde groep aan de stikstof. De alkaliderivaten worden door water 
en door alcohol gedeeltelijk ontleed, ’t minst die van het methyl- 
nitramine, veel meer die van de homologen, zoodat ’t zure karakter 
ook schijnt af te hangen van de alkylgroep. 
Twijfel aan de juistheid der opvatting van de zure nitraminen is 
bij mij opgekomen o. a. door ’t herhaaldelijk mislukken der inwer- 
king van zuurchloriden en anhydriden, die altijd met volkomen 
ontleding gepaard gaat. 
Door onderzoek is mij gebleken dat het methylnitramine koolzuur, 
cyaanwaterstof, cyaanzuur, zwavelwaterstof, zwaveligzuur, salpeterig- 
zuur uit hunne zouten vrijmaakt, op lakmoes als een zuur reageert 
en zich direct met ammoniak vereenigt; hieruit volgt liet zure 
karakter van het methylnitramine maar niet de aanwezigheid er in 
van de groep OH. 
Reeds voor eenige jaren heeft de Heer Rouffaer getracht de 
electrolytische dissociatie bij het methylnitramine te bepalen en toen 
is gebleken dat deze zeer gering is. Ook dit spreekt nóch voor 
noch tegen de aanwezigheid der OH-groep. Want niet alle stoffen 
met OH vertoonen sterke electrolytische dissociatie, dit hangt o. a. 
af van hetgeen er aan gebonden is. Geldt dit reeds voor waterstof 
aan zuurstof gebonden, waarom zou dan bij waterstof aan stikstof 
gebonden niet ’t zelfde kunnen plaats hebben? De zuurstof is er 
niet voor noodig want chloorwaterstof en zelfs rhodaanwaterstof is 
een sterk zuur. Een bepaalde grens wanneer een stof als een zuur 
moet aangemerkt worden is ook langs dezen weg niet aan te geven 
en evenmin is er uit af te leiden of de waterstof aan zuurstof gebonden is. 
De Heer Hantzsch ziet een steun voor zijne meening in de ont- 
dekking der twee isomeere phenylnitromethanen, waarvan het eene, 
het echte nitrolichaam, indifferent is en de iormule C 6 H 5 CH 2 . N0 2 . 
krijgt, terwijl het tweede een zuur karakter heeft en volgens hem 
de formule C 6 H 5 . CH. NOH. Hier is het neutrale lichaam het 
stabiele. Bij de nitraminen moet volgens hem CH 3 . NH N0 2 even- 
eens neutraal zijn maar daarentegen zoo weinig stabiel dat het zich 
spontaan in CH 3 . N — N — OH omzet, dat hij als de eenige stabiele 
vorm aanmerkt. 
