( 387 ) 
heb ik in mijne mededeeling der vorige vergadering 
opgemerkt, dat zij voor x — 0 en x — 1 gelijk aan oneindig groot 
wordt. Yoor alle andere waarden van x is zij (Areh. Neerl. T. 
XXIY) niet oneindig. Bijgevolg zal voor alle waarden van x s , die 
van 0 of 1 verschillen, de smeltlijn bij het eigenlijke smeltpunt een 
maximum-waarde bezitten, en dus daar ter plaatse afgerond moeten 
zijn. Yoor x s — 0 en .r s = l heeft dus ) een van 0 verschil- 
lende waarde, iloe groot deze zal zijn, is als de molekuulgroepee- 
ring in de vloeistof bekend is, (zie mijn vorige mededeeling) onmid- 
dellijk te berekenen. 
Nemen wij het bijzonder geval van een kristalwater bevattend 
zout, dan zal dus de smeltlijn voor die stof afgerond zijn bij dien 
concentratiegraad, waarbij vast lichaam en vloeistof gelijk samenge- 
steld zijn, als wij nl. recht hebben de vloeistof als een mengsel te 
beschouwen van water en anhydrisch zout. Mocht de vloeistof 
alleen bevatten complexe molekulen van de samenstelling van het 
hydraat, en zou dus de bijvoeging van eenig water als bijvoeging 
van een aan de vloeistof vreemde stof moeten beschouwd worden, 
dan moet integendeel de smeltlijn een knik vertoonen. Maar dan 
is weer x— 0 of x — \ te beschouwen. Reeds GtIBBS heeft dit 
opgemerkt, zie hierover Equilibrium of heterogeneous substances pag. 
194. Daar ter plaatse maakt Gibbs het onderscheid tusschen zulke 
bijvoegingen die èn positief èn negatief kunnen zijn en andere die 
alleen positief kunnen zijn. 
Het beweren van het bestaan der afronding der smeltlijn, of om- 
gekeerd van het aanwezig zijn van een knik in de smeltlijn, is dus 
van beteekenis voor de molekulair-groepeering in de vloeistof. In 
het laatste geval nl. zouden wij er onmiddellijk toe moeten beslui- 
ten dat de vloeistof bestond uit alleen complexe molekulen van de- 
zelfde samenstelling als het hydraat — een onderstelling, die al 
meer en meer onwaarschijnlijk wordt. De tegenovergestelde onder- 
stelling, dat in de vloeistof dergelijke complexe molekulen geheel 
ontbreken is m. i. veel waarschijnlijker — maar behoeft niet vervuld 
te zijn om de smeltkromme het karakter van maximum te doen behouden. 
De reden, dat ik voor deze beschouwingen, die ik reeds eenige 
jaren geleden in de Akademie heb ontwikkeld (over de grenzen van 
het gebied van den vasten toestand, Yersl. en Med. Derde Reeks, 
Tweede Deel, 2 e Stuk, pag. 240) een plaats heb gevraagd in het ver- 
