( 409 ) 
tweede spleet, vertoonde echter maxima en minima van lichtsterkte, 
welke hij interferentie-strepen noemt. 
Deze proeven zijn door mij herhaald, alleen met dit onderscheid, 
dat, in plaats van eene Hittorf’sche, een focus-buis gebruikt werd. 
Bij de eerste opnamen was de eerste spleet 0.5 mM., de tweede 
0.14 mM., de afstand der beide spleten 200 mM. terwijl de photo- 
graphische plaat op verschillende afstanden, tusschen 200 en 500 
mM. van af de tweede spleet, geplaatst werd. In alle gevallen 
vertoont het beeld in het midden een minimum, ter weerszijden 
daarvan een maximum, waarvan de intensiteit naar de grens van 
het beeld toe afneemt. Meer dan deze twee maxima te krijgen is 
me, ook bij de volgende proeven, niet gelukt. Om iets meer aan- 
gaande dit verschijnsel gewaar te worden werd de opname in tweeën 
gesplitst. Bij het eerste gedeelte werden evenals vroeger twee nauwe 
spleten gebruikt ; de eene helft der photographische plaat was echter 
door lood tegen de inwerking der X-stralen beschut, bij het tweede 
gedeelte werd de buigings-spleet tot 9 mM. verwijd door een harer 
randen op zij te schuiven, terwijl de andere rand op zijn plaats 
bleef en nu natuurlijk het tot nu toe beschutte gedeelte der plaat 
aan de inwerking werd blootgesteld en het reeds bestraalde bedekt. 
Door deze inrichting komt dus het beeld der nauwe spleet in ’t 
verlengde van de ééne grens van dat der wijde spleet; het eerste 
vertoonde weer een minimum in zijn midden, begrensd door de 
beide maxima ; het tweede had een maximum dicht bij elk zijner 
randen, welke maxima naar die randen toe uitloopen; overigens is 
het beeld, althans hij goed gekozen richting der spleten ten opzichte 
van de buis, gelijkmatig. Het opmerkelijkste echter van deze opname 
is het feit, dat het maximum van het beeld der nauwe spleet, dat 
ligt naar den kant, waar bij het tweede gedeelte der opname de spleet 
verwijd werd, zich in het verlengde bevindt- van het maximum, dat 
in de breede spleet bij den vasten rand behoort, terwijl het andere 
maximum der nauwe spleet in het beeld der wijde spleet niet te 
bespeuren valt. 
iS'og duidelijker werd dit alles toen de eerste spleet van 0.5 m.M 
op 0,28 mM. werd teruggebracht. 
Uit het verschijnsel valt de volgende conclusie te trekken: de 
randen van de tweede spleet zijn de oorzaken der beide maxima, 
die in het beeld optreden en steeds op eenigen afstand van de grens 
van het beeld blijven. Denkt men zich nu de spleet vernauwd, 
dan wordt het beeld smaller, de maxima naderen elkaar, vallen dan 
bij zekere wijdte der spleet samen om vervolgens over mekaar heen 
te grijpen. Is deze laatste toestand bereikt, dan is dus het linkei- 
28 
Verslagen der Af'deeling Natnurk. Dl. V. A°. 1896/97. 
