( 424 ) 
behalve de werpsnelheid ook nog de snelheid die de maan in de 
richting der raaklijn aan haar baan heeft. Zoodra het lichaam zich 
zóóver van de maan verwijderd heeft, dat het door de maan minder 
sterk aangetrokken wordt dan door de aarde, begint het een meer 
of minder door de maan gestoorde kegelsnede om de aarde te be- 
schrijven, die naar de verschillende richting en werpsnelheid een 
ellips of een hyperbool kan zijn; om op de aarde te vallen moet 
het een ellips van zoodanige afmetingen zijn dat het perigeum van 
die ellips binnen het lichaam van de aarde, of ten minste binnen 
de atmosfeer der aarde valt. Hiertoe is eene zeer bepaalde verhou- 
ding tusschen de richting en de werpsnelheid noodig en daardoor 
kan slechts een zeer klein gedeelte van de door de maan uitgeslin- 
gerde stoffen op aarde komen 1 ). Bij de betrekkelijk geringe snel- 
heid die noodig is om maansteenen tot de aarde te werpen, zouden 
wij die steenen zeker zeer veelvuldig op aarde aantreffen, indien de 
maan ten opzichte van de aarde stilstond. Zij zijn echter zóó zeld- 
zaam, dat alle tot nog toe bekende glasgesteenten van Bohemeu, 
Billiton en Australië samen slechts eenige honderden of hoogstens 
duizenden kilogram wegen ; zij vormen dus werkelijk het zeldzaamste 
gesteente op aarde, nog zeldzamer dan de meteorieten, en dit is 
daarmede in overeenstemming, dat slechts een zeer klein gedeelte 
van de maanuitwerpselen op de aarde terecht komt. 
Onder de Australische glaskogels vond Stelzner een hollen kogel, 
die zoo licht was dat hij op water dreef. Daar de straal van dien 
kogel 20 millimeter bedraagt, het soortelijk gewicht van het glas 
op 2.45 te stellen is, kunnen de wanden van dien kogel ruim 3 
millimeter dik geweest zijn om juist in water te zweven; het ge- 
wicht van het lichaam bedraagt dan 34 gram. De onderste helft 
van den kogel is echter blijkens de door Stelzner gegeven figuur 
2 millimeter meer afgesleten dan de bovenste helft, de wanden waren 
dus vroeger waarschijnlijk 5 en, omdat de bovenste helft ook afge- 
schuurd is, misschien meer millimeter dik. Prof. yan de San de 
Bakhuijzen heeft bovendien uitgerekend dat een dergelijk licht 
lichaam door den tegenstand der lucht eene zeer belangrijke vertra- 
ging ondervindt. Komt een maanprojectiel, bij het punt waar de 
aantrekking van maan en aarde gelijk is, aan met eene snelheid van 
ongeveer 0, dan zal het aan de grens onzer atmosfeer aankomen 
met eene snelheid van ongeveer 11000 meter, welke snelheid echter 
reeds in de hoogste lagen der atmosfeer sterk zal afnemen, zoodat 
*) Men vergelijke : W. Olbebs, Sein Leben und seine Werke, Band I, Gesammelte 
Werke. Abhandlung N°. 11 „TJeber die vom Himmel gefallenen Steine”. 
