( 425 ) 
bij eene spanning der lucht van 15.68 millimeter kwik de snelheid 
reeds tot 100 meter is gedaald, terwijl de snelheid waarmede het 
lichaam de aarde bereikt niet veel van 32 meter zal verschillen. Bij 
deze snelheid en bij het vallen op een zachte onderlaag, zooals fijn 
zand, kan de holle kogel den schok zeker wel uitgehouden hebben 
zonder te breken, vooral als men in aanmerking neemt dat de wan- 
den vroeger dikker en dus sterker waren dan nu. Het voorkomen 
van een hollen kogel onder de uitwerpselen is dus geen bewijs tegen 
de afstamming van de maan. 
Ten slotte behandelt spreker nog de onderzoekingen van J. J. 
Landerer (Comptes rendus CIX, p. 360 en CXI, p. 210), die den 
polarisatiehoek van de grauwe gedeelten van de oppervlakte der 
maan en van verschillende aardsche gesteenten bepaalde, waaruit 
hem bleek dat de polarisatiehoek voor de maan het meest overeen- 
komt met dien voor vitrophyr, waaruit Landerer de gevolgtrekking 
maakt dat een groot gedeelte van de maansoppervlakte uit zure 
glasgesteenten bestaat. Het eenige wat men dus van de petrogra- 
fische hoedanigheid der maan weet, wijst op zure glasgesteenten, 
hetgeen weder een steun is voor spreker’s hypothese, dat de glas- 
kogels van de maan afkomstig zijn. 
Spreker houdt dus de zonderlinge glasgesteenten van Bohemen , 
Billiton , Java , Borneo en Australië , zoolang de aardsche bron voor 
hen niet wordt aangewezen , waartoe volgens hem weinig kans bestaat , 
voor produkten van maanvulkanen , voor maansteenen , uitgeworpen 
in de kwartaire of misschien reeds in de pliocene periode. 
Spreker eindigt met een hartelijk woord van dank aan den Voor- 
zitter, Prof. H. G. van de Sande Bakhuijzen, voor de groote hulp, 
die hij bij dit onderzoek van hem heeft mogen ondervinden. 
Eene opmerking van den Heer Hoogewerff en een vraag van 
den Heer J. A. C. Oüdemans worden door den spreker beantwoord. 
Dierkunde. — De Heer Hoffmann spreekt „ Over de teleneuronen 
in het netvlies van Leuciscus rutilus ” naar aanleiding van 
onderzoekingen van den Heer A. G. H. van Genderen Stort 
te Haarlem, en biedt uit diens naam de volgende mededeeling 
voor het verslag der vergadering aan. 
Nadat de methode van Golgi in 1875 voor het eerst door den 
Italiaanschen histoloog bij het zenuwstelsel aangewend, met grooten 
ijver door verschillende geleerden van naam toegepast was, was het 
Ramon y Cajal, die voor het eerst deze methode stelselmatig op 
