( 426 ) 
de retina der vertebraten toepaste, haar wijzigde en deze onderzoe- 
kingen neerlegde in zijn bekend werk. 
Hij is de eerste geweest, die de Gerlachsche leer van de verbin- 
ding van de zenuwcellen door een netwerk stelselmatig heeft be- 
streden en eene neuronenleer in het leven heeft geroepen. 
In deze leer n. 1. wordt de zenuwcel als een afzonderlijk individu 
beschouwd, dat alleen door contact met een andere zenuwcel, een 
ander individu in verbinding treedt. 
Het netvlies zou dus opgebouwd zijn uit drie neuronen, waarvan 
het distale neuron bestaat uit cellichaam (korrel) met staafje of 
kegel als protoplasma-uitlooper en een ascilinder zich centripetaal 
voortzettende en in contact komende met de protoplasma-uitloopers 
van het tweede neuron , de bipolaire-cel, waarvan de ascilinder weder 
op zijne beurt in contact komt met de protoplasma-uitloopers van 
de gangliencel in de gangliencellenlaag, welke gangliencel met haren 
zich hersenwaarts begevenden ascilinder het derde of proximale neuron 
vormt. 
Als ontdekker van de belangrijke veranderingen die plaats grijpen 
in de protoplasma-uitloopers van dit eerste neuron, kwam het mij 
gewenscht voor dit nog eens in zijn geheel te toetsen aan nieuwe 
onderzoekingen. Noodig was het echter eene methode te vinden, 
waardoor men preparaten kon verkrijgen, die duurzaam waren en 
ook door anderen konden beoordeeld worden. Moge de impregnatie- 
methoden de neuriten van dit eerste neuron meer gedetailleerd in 
hare ware gedaanten vertoonen, de protoplasma-uitloopers (staafjes 
en kegels) van dit neuron vertoonen niet die gedaanten, welke men 
o. a. verkrijgt bij het gebruik van zwakke salpeterzuur-oplossingen. 
Tot dit middel heb ik dus weer mijn toevlucht genomen, waarna 
het mij gelukt is de netvliezen te harden, te kleuren en te snijden 
in zeer fijne coupes. Eene methode, waarop ik later zal terugkomen, 
evenals op de oude methode het hakken van het netvlies, dat ook 
voor isoleer-prepa raten groote voordeelen heeft. 
Door bizondere omstandigheden werd ik genoodzaakt voorloopig 
hoofdzakelijk onder de vissollen als proefdier te gebruiken Leuciscus 
rutilus , behoorende tot de orde der physostomen. Nu is het zeker 
niet gemakkelijk om maximale kegelrekking en ophooping van pig- 
ment in de pigmentcellen te verkrijgen. Verschillende invloeden 
doen zich daarbij gelden ; niet alleen het ontbreken van eenig licht, 
maar ook vooral, zooals mij herhaalde malen gebleken is, oefent de 
temperaiuur grooten invloed uit. 
Heeft men nu een geschikt netvlies, dat door deze ontlasting van 
pigment de staafjes-kegellaag meer geschikt maakt voor onderzoek, 
