( 427 ) 
dan vindt men, dat bij Leuciscus rutilus slechts voorkomen één soort 
kegels en één soort staafjes. De fijne dunne knotsvormige staafjes 
zijn oneindig veel talrijker dan de kegels, die niet op alle plaatsen 
in even groot aantal in dit netvlies voorkomen. De kegelcel (kegel- 
korrel) is rond en bevindt zich op de membrana limitans externa ; 
zij is veel grooter en geheel anders van vorm dan de staafj escellen 
(staafj eskorrels), die zich in groot aantal onder de m. 1. e. bevinden 
en uitsluitend in de uitwendige korrellaag voorkomen. 
Hoewel omhuld door het contractiel protoplasma van den kegel, 
blijft de kegelcel steeds op haar plaats en schijnt niet gemakkelijk 
kleurstoffen op te nemen, wat bij de staafjeskorrels wel het geval is. 
Dit contractiel protoplasma, lang in ’t donker, kort in het licht, 
verbindt kegelcel met opticusellipsoid, welk opticusellipsoid eene 
eivormige gedaante heeft. Hieraan met tamelijk breede basis ver- 
bonden zit een conisch flink dik buitenlid dat met opticusellipsoid 
uitermate geschikt is om bij rekking of contractie bossen staafjes 
op zijde te dringen en wegen te openen, waar het pigment zich in 
massa, zoowel centripetaal als centrifugaal gemakkelijk kan voort- 
bewegen. 
Voorts is deze kegelrekking hier ook zeer grillig; sommige kegels 
worden lang en naderen de pigmentcellenlaag, andere blijven zelfs 
geheel terug in de nabijheid der m. 1. e. 
Aan deze zijde van de m. 1. e. gaat het protoplasma, door de 
kegelcel omhuld, over in eene dunne doch toch nog krachtige 
streng, die in rechte lijn door de staafj escellen heenloopende, met een 
breeden voet op de volgende laag eindigt. 
De kegelneuronen zijn in alle opzichten veel krachtiger en sterker 
gebouwd, dan de oneindig veel talrijker staafjesneuronen. 
Deze staafjesneuronen hebben hunne cellen in 3 h 4 lagen boven 
elkander gelegen in de zoogenaamde uitwendige korrellaag. De 
cellen (korrels) zien er uit als dikke spoeltjes met een haar geheel 
opvullende groote kern, die bizonder gemakkelijk kleurstof op- 
neemt. Naar beneden gaat het spoeltje over in een korteren of 
langeren draad, die volgens Ramon y Cajal knopvormig eindigt in 
de uitloopers van zekere aan de staafjes behoorende bipolaire cellen. 
De lengte van dezen draad hangt af van de ligplaats van de cel 
in de korrellaag. Naar boven gaat er van het spoeltje een dito 
draad uit, die door de m. 1. e. heengaande zich vasthecht aan een 
zeer fijn, dun en betrekkelijk kort staafje, dat vrij naar boven op 
verschillende hoogten rond eindigt en een lensvormig lichaam bevat 
op de plaats, waar de draad zich aan het staafje vasthecht. Dit 
lensvormig lichaam heeft eene andere lichtbreking en neemt, even- 
