( 435 ) 
Ik heb daarom naar een andere methode gezocht, om die theorie 
langs telefonischen weg te demonstreeren en ben er in geslaagd een 
manier te vinden, waarbij mislukking door een verkeerde keuze van 
de isoleerstof uitgesloten is. 
Ik heb reeds vroeger *) beproefd, die theorie proefondervindelijk 
te bewijzen met een telefoon, maar met twijfelachtig resultaat, door 
het overmijdelijke remanente magnetisme van het ijzer. 
Ik heb thans een telefoon geconstrueerd, die ik een electrodyna- 
mische zou kunnen noemen, waarbij het gebruik van ijzer geheel 
is vermeden. 
Nevensgaande figuur geeft een doorsnede van den 
toestel op de helft der ware grootte. Hij bestaat uit 
een klosje van palmhout, verbonden met een handvat. 
De voorste flens van den klos is een schijfje mica 
^ -p van ongeveer 0.06 mm. dikte, dat door een geel- 
koperen houtschroef aan den klos is bevestigd. Op 
den klos bevinden zich 2100 windingen van met 
zijde geisoleerd koperdraad; de metaaldikte is 0.14 
mm., de weerstand 230 Ohm. Bij het wikkelen 
is er voor gezorgd, den draad niet te strak aan te 
halen, zoodat de windingen tamelijk los op den klos 
liggen. De beide uiteinden van den draad zijn met 
2 klemstukjes verbonden, waaraan een gewone tele- 
foonsnoer is gekoppeld, die den toestel met de 
verdere leiding verbindt. 
Gaat er nu een stroom door het klosje, dan zullen de windingen 
elkaar aantrekken ; is de stroom veranderlijk, dan zal ook de aan- 
trekking veranderen en de windingen zullen in beweging geraken. 
De aantrekking is evenredig met het vierkant der stroomsterkte ; 
nemen we aan dat de uitslag op ieder oogenblik evenredig is met 
de aantrekking, dan zal de bewegingskromme, als er een stroom 
t 
c sin. door het klosje loopt, kunnen worden voorgesteld door: 
t c 2 c 2 t 
Ki = c 2 sin 2 2 7i — = — cos 2 n — 
T 2 2 \T 
De klos geeft in dit geval dus een toon van den trillingstijd \ 7’, 
dus een octaaf hooger dan den toon, die voor de microfoon is voort- 
gebiacht. 
bladz. 95 — 96 van mijn opstel. 
