( 448 ) 
Natuurkunde. — De Heer IIaga biedt voor het verslag eene mede- 
deeling aan van Dr. C. H. Wind te Groningen: „ Over den 
invloed van de afmetingen der lichtbron bij Fresnel’sc^0 
buigingsverschijnselen en over ■ de buiging van X-stralen ' \ 
1- Zij gegeven een als lichtbron dienende verlichte spleetope- 
ning A, ter breedte a, een buigende spleetopening B ter breedte s en 
een observatiescherm S, alle drie gecentreerd op een as, waarvan 
een deel a tusschen A en B en een deel b tussehen B en S valt. 
Gevraagd het buigingsbeeld, dat op S zal zijn waar te nemen bij 
bepaalde waarden van a, J, en s en bij gebruik van licht ter 
golflengte X. 
De oplossing van dit vraagstuk, voorzoover betreft de afhanke- 
lijkheid van het buigingsbeeld van «, b, s en A, is bekend. Voor- 
zoover ik weet werd echter omtrent den invloed der spleetbreedte g 
tot dusverre weinig meer medegedeeld dan dat het buigingsver- 
schijnsel meer en meer aan scherpte verliest, naarmate o grooter 
wordt genomen, om al spoedig geheel te verdwijnen. 
Moge hierdoor nu al het algemeene karakter van den bedoelden 
invloed worden aangegeven, zoo scheen het mij toch van gewicht 
meer in bijzonderheden na te gaan, welke veranderingen het buigings- 
beeld moet ondergaan ten gevolge van verbreeding der spleet A. 
2. Tot deze meening ben ik gekomen door de resultaten van 
proeven door den Heer Tiddens in het pbysisch laboratorium alhier 
genomen, onder de omstandigheden in het vraagstuk genoemd, doch 
bij bestraling der spleet A door een X-bron in plaats van met licht. 
Het scherm S was hier een gevoelige plaat, welke, ontwikkeld na 
langdurige bestraling, een zichtbare voorstelling van het schaduw- 
verschijnsel aanbood. 
De proeven van Tiddens, die naar het voorbeeld van Fomm e. a. 
waren genomen, hebben buiten twijfel gesteld, dat de verkregen scha- 
duwbeelden niet waren gewone buigingsverschijnselen, zooals in de 
diffractie-theorie worden behandeld en (bij zeer geringe spleetbreedte o) 
met licht ook werkelijk worden waargenomen, en dat dus Fomm e. a. 
niet het recht hadden om, de ontstaande beelden opvattende als 
FRESNEL’sche buigingsbeelden, uit de gewone daarvoor geldende for- 
mules een schatting omtrent de golflengte der X-stralen af te leiden. 
Op de door Tiddens vervaardigde negatieven was meestal een vrij 
scherp begrensde donkere band te zien, langs welks randen zich op 
een afstand d aan de binnenzijde een meer of minder scherp uit- 
komende donkerder streep vertoonde. Het feit nu, dat deze afstand 
d onafhankelijk was van de spleetbreedte s, daarentegen grooter 
