( 449 ) 
werd bij verbreeding der spleet A, deed het vermoeden bij mij 
opkomen, dat we hier misschien te doen hadden met het analogon 
van een Füessel’scIi buigingsverschijnsel, hetwelk door verbreeding 
der lichtspleet was gestoord. Dit bewoog mij om in de eerste plaats 
na te gaan, waarin deze storing zou moeten bestaan. 
3. Nadat ik door een oppervlakkige redeneering in den geest van 
die, welke ik aanstonds zal modedeelen, had afgeleid, dat een door 
genoemden invloed gestoord Fresnel’scIi buigingsbeeld (een „secun- 
dair” buigingsbeeld) bij gebruik van gewoon licht inderdaad een 
zelfde karakter moet bezitten als de door Tiddens vervaardigde X- 
schaduwbeelden, heb ik mij van de juistheid dezer slotsom door de 
proef gemakkeiijk kunnen overtuigen. Werkelijk behoeft men slechts 
de bovengenoemde parameters b. v. als volgt te kiezen: a -- 70 cm., 
b — 300 cm , o — 0.4 cm., S = 0.1 5 a 0.7 cm., en de spleet A door 
een zirkoonlamp, welks focus op een afstand van 5 cm. zich nog 
vóór de spleet bevindt, te verlichten, om een beeld te verkrijgen, dat 
geheel analoog is met de X-schaduwbeelden van Tidders. De hier 
opgegeven afmetingen kunnen binnen vrij ruime grenzen worden 
gevariëerd, zonder dat het karakter van het secundaire buigingsbeeld 
verandert. 
Dit resultaat dringt met groote kracht de opvatting van de 
X-stralen als bestaande in undulaties van geringe golflengte naar 
voren. Ook zou theoretisch de weg ter golflengte-bepaling hier- 
door geheel gegeven zijn en er thans uitzicht bestaan, dat men 
binnen kort tot een eenigszins nauwkeurige en onbetwistbare bepa- 
ling der X-golflengte zal geraken. 
4. Thans zal ik overgaan tot het onderzoek naar den te ver- 
wachten invloed der spleetbreedte ff. 
We zullen aannemen, dat het door de lichtspleet A ontstaande 
buigingsbeeld mag worden beschouwd als een eenvoudige super- 
positie van oneindig veel oneindig zwakke buigingsbeelden, ont- 
staande door de afzonderlijke oneindig smalle reepjes (ter breedte 
c/oj, waarin de lichtspleet A kan worden verdeeld gedacht. 
Zij de afstand van een punt op het scherm S tot de centrale lijn 
(de lijn evenwijdig aan de beide spleten en door de as der opstel- 
ling gaande) x en zij de intensiteit der bestraling in zulk een punt 
als gevolg van een enkel gecentreerd element dg der spleet A voor- 
gesteld door f(x)dg : dan zullen we de kromme, wier vergelijking is 
y = f(x ), noemen d e primaii'e buigingskromme C. Een op den afstand 
g van de as zich bevindend element dg van de lichtspleet A brengt 
