( 450 ) 
De door de geheele lichtspleet A veroorzaakte verlichting wordt dus 
voorgesteld door 
ƒ (x) dx . . . (1). 
Stellen we nu 
a x 
dan is 
*(•) • • • ( 2 ), 
_ dF{x) 
dx 
en is de intensiteitsverdeeling van het werkelijk ontstaande (secun- 
daire) buigingsbeeld geheel bepaald door den vorm der functie cp(x). 
Deze functie heeft een zeer eenvoudige grafische voorstelling, samen- 
hnngende met de primaire buigingskromme C. 
5. 
Verschuiven we de kromme C over een afstand — <?een 
2a 
maal in de richting der negatieve abscissen en een ander maal in 
de richting der positieve abscissen, dan krijgen we twee krommen, 
respectievelijk voorstellende de functies f (x + ^ en f [x — — 
De door de eerste verschuiving ontstaande kromme {cc (3 T+ y e 2V-" £ e 
in Fig. 1) noemen we C+, de andere (a rj T— y T— " d e in de 
figuur) C-. 
Fis. 1. 
Heeft men nu de beide krommen C+ en C— geteekend, dan zal 
de functie cp(x) evenredig zijn met dat deel van het door de krom- 
men C-i- en C— ingesloten oppervlak, hetwelk gelegen is aan de 
negatieve zijde van de ordinaat, behoorende bij de abscis x, indien 
die deelen van genoemd oppervlak als negatief worden in rekening 
gebracht, waarbij de C+ -grens dichter bij de X-as ligt dan de 
C— -grens. 
De snijpunten van de beide krommen CV en CV geven ons nu 
aanstonds de plaats der maxima en minima in het secundaire bui- 
gingsbeeld aan. 
