( 451 ) 
6. Zoolang de sple et s niet zeer klein is, vertoont de primaire bui- 
gingskromme C haar grootste hoogte bij twee absciswaarden, lig- 
i gende even binnen die, welke met de grenzen der geometrische 
schaduw overeenkomen. Yan de beide deelen der kromme C+, 
resp. CL, buiten deze maxima gelegen, willen we dat deel, waarbij 
de ordinaat stijgt bij klimmende abscis, aanduiden als den tak CL', 
resp. CL ', dat deel, waarbij de ordinaat daalt bij klimmende abscis als 
C+", resp. CL". De aan de genoemde maxima beantwoordende toppen 
van C ¥ en C— noemen we dienovereenkomstig ÏV, resp TL ', en T+", 
resp. TL", alles naar is aangewezen in de schematische figuur 1. 
Het is nu in de eerste plaats duidelijk, dat er in elk secundair 
buigingsbeeid een maximum moet komen, beantwoordende aan de 
abscis van een der punten van (7—', zoowel als van een der punten 
van C J', namelijk aan het in elk geval voorkomende snijpunt P x van 
C— met de kromme C+ en het snijpunt P 2 van C + " met de kromme 
C De afstand d van deze maxima tot de randen van het buigings- 
beeid hangt voornamelijk af van de grootte der onderlinge verschuiving 
tusschen C- en CL, d. i. van ^ a. Zij blijft in elk geval gelijk, 
zoolang de vorm der primaire buigingsfiguur niet van karakter ver- 
andert en liet snijpunt P x eenzelfde ordinaat behoudt. 
7. Eerste geval. Neemt men eens voor al zekere vrij groote 
spleetbreedte o en aanvankelijk ook een grooto spleetbreedte $, dan 
zal het secundaire buigingsbeeid twee maxima vertoonen op een 
afstand ^ o binnen de „randpunten” YV en Y_" (zie fig. 1) gele- 
gen. Binnen deze maxima zal het een nagenoeg constante verlich- 
ting vertoonen (de minima en maxima, die daar voorkomen, treden 
geheel op den achtergrond) en er buiten langzaam tot volkomen 
duisternis uitvloeien. Bij veruauwing der buigende spleet (vermin- 
dering van s) ondergaat het secundaire buigingsbeeid aanvankelijk 
alleen deze verandering, dat het gelijkmatig verlichte deel tusschen 
d _j- l) 
de maxima - — -maal zoo snel in breedte afneemt als de spleet- 
breedte s. Met name blijft de afstand der maxima tot de naastbij 
gelegen randpuuten volkomen onveranderd. 
Noemen we den afstand der maxima onderling A, dan is A 4- - a 
a 
de afstand van de randpunten N' en N' in het primaire buigings- 
beeid, waarin deze randpunten een gemakkeiijk te definiëeren betee- 
