( 452 ) 
ken is hebben. De „primaire” .geometrische schaduw van de spleet 
B heeft een breedte U s, zoodat, indien 
a 
a + b A b . o 
s — A <> = 2 c) 
a a 
wordt gesteld, 8 in het primaire buigingsbeeld de afstand is van de 
punten N' en N" tot de grenzen der geometrische schaduw. Met 
behulp van de bekende waarden der integralen van Fresnel of 
b.v. met toepassing van de spiralen, door Cornu gebruikt tot het 
bestudeeren der FïtESNEL’sche buigingsverschijnselen, kan men uit 
deze 8 gemakkelijk de golflengte A bepalen. 
Gaat men met de' vernauwing der spleet B voort, dan zal het 
secundaire buigingsbeeld veranderen op een wijze, die samenhangt 
met de grootte van o. Bij voldoend groote waarden van o volgt 
uit de bovengenoemde methode tot het vinden der maxima verder, 
dat tusschen de eerste maxima, wier afstand tot den naastbijgelegen 
rand intusschen niet merkbaar verandert en die op zeker oogenblik 
tot samenvalling komen, kort voor deze samenvalling een duidelijk 
minimum zich ontwikkelt, dat daarna langzamerhand verflauwt, 
waarna de maxima gaan ineenvloeien. Bij de samenvalling, die 
plaats heeft op het oogenblik, dat de kromme C ~ en C— elkaar in 
de toppen T+" en T— driepuntig aanraken, heeft het maximum 
een groote breedte, zich bijna onverzwakt uitstrekkende tusschen 
twee grenzen, die van de randpunten den van ouds bekenden afstand 
hebben; terwijl zij elkaar aanraken vallen n.1. de krommen C +. en 
C_ voor een vrij groot deel in de buurt van het drievoudige rand- 
punt bijna volkomen samen, zooals fig. 1 gemakkelijk doet inzien. Bij 
verdere vernauwing der spleet B blijft het maximum in het midden 
van het buigingsbeeld staan, aanvankelijk smaller wordende, doch 
tegelijk meer op den voorgrond komende, doch al spoedig zich weder 
verbreedende en eindelijk overgaande in een middenstuk van gelijk- 
matige verlichting. De grenzen van dit gelijkmatige deel bevinden 
zich steeds ongeveer op den ouden afstand — a thans van de verst 
® r a 
afgelegen randpunten. Yerdere complicatiën treden op, wanneer de 
spleetbreedte s zoo klein wordt, dat het primaire buigingsbeeld 
verandert van karakter. 
We dienen ten slotte toe te voegen, dat het hier behandelde geval 
onderstelt een zóó groote spleetbreedte o*, dat de maxima in het 
