( 453 ) 
secundaire buio-ingsbeeld van liet begin tot het eind slechts weinig 
op den voorgrond kunnen treden. Sterker worden die maxima, 
wanneer we de sploetbreedte o minder groot nemen. 
8. Ticee.de geval. De spleetbreedtc o wordt niet zeer klein 
maar toch zóó klein genomen, dat bij voortdurende vernauwing der 
spleet B de samenvalling van de maxima in het secundaire buigings- 
beeld niet plaats heeft, voordat het primaire buigingsbeeld en dus 
de krommen C + en CL. reeds min of meer van karakter zijn ver- 
anderd, o. a. door het optreden van niet onbeduidende minima en 
maxima (binnenmaxima) tusschen de hoofdmaxima. 
In dit geval zullen ondanks deze vormveranderingen der kromme 
C de snijpunten P\ en P z op de takken CJ en C+" vóór de 
samen valling slechts geringe verschuiving ondergaan, zoodat de 
maxima in het tweede buigingsbeeld altijd op zeer ten naaste bij 
denzelfdcn afstand van den rand blijven. Het samenvallen der 
maxima geschiedt op soortgelijke wijze als bij het vorige geval. Na 
de samenvalling der maxima krijgen we ook nu eerst verscherping 
van het maximum ; doch in het primaire buigingsbeeld zijn tegelijk 
met de versterking der binnenmaxima ook minima en maxima buiten 
de grens der geometrische schaduw voor den dag gekomen. Dit 
moet, zooals men gemakkelijk kan inzien, ten gevolge hebben, dat 
het samengevallen maximum zich bij verdere verkleining van s weer 
splitst tot twee maxima met tusschengelegen minimum. Elk dezer 
maxima zal weer steeds nagenoeg den ouden afstand - o nu tot de 
verste grens der („secundaire”) geometrische schaduw vertoonen, daar 
de snijpunten Pi en P 2 zich tusschen het hoofdmaximum (den top 
T) en het eerste buitenminimum op de takken C— en C+" zal 
blijven bevinden. Het tusschengelegen minimum, dat vrij snel ontstaat, 
wordt breeder, doch tegelijk minder scherp, daarna moet het nage- 
noeg verdwijnen. 
9. Neemt men nu bij een breedte der lichtspleet A, met het 
tweede geval overeenkomende, de buigende spleet B niet overal even 
breed, doch onder een kleinen hoek van tamelijk wijd tot zeer nauw 
toeloopende, zoo zal het ontstaande buigingsbeeld bij één oogopslag 
een overzicht moeten geven van de veranderingen, die het volgens 
het voorgaande door vermindering der spleetbreedte s achtereenvolgens 
zou moeten ondergaan. 
Men zal dus een buigingsbeeld moeten krijgen met twee maxima 
parallel aan de elkaar naderende randen loopende, welke maxima 
elkaar ergens kruisen, doch zich na het kruispunt eenigen tijd 
voortzetten. Dit verschijnsel nu zou geheel overeenkomen met het 
