( 454 ) 
reeds bij X-stralen geobserveerde verschijnsel; 
liet voorafgaande kan dus gelden als een 
proeve tot verklaring van de X-schaduw- 
beelden, door Fomm, Tiddens e. a. ver- 
kregen. 
Het was echter wenschelijk te beproeven 
de besproken secundaire buigingsbeelden ook 
bij gewoon licht teweeg te brengen. Inderdaad 
is mij dit, zooais reeds in den aanvang is ver- 
meld, volledig gelukt, zoodat ik buigingsbeelden 
met wit licht op een scherm heb kunnen 
waarnemen en ook heb kunnen photografeeren, 
die geheel het karakter der X-schaduwbeelden 
vertoonen. 
Fig. 2 is een schematische teekening van 
het met licht, zoowel als met X-stralen geob- 
serveerde buigingsbeeld, bij toeloopende spleet; 
fig. 3 dito bij een spleet, bestaande uit een 
wijd en een nauw deel. 
10. De boven aangeduide theorie laat, naar het mij schijnt, een 
enkele moeilijkheid over, die ik tot dusverre nog niet volledig heb 
kunnen oplossen. Er zou n.1. uit zijn af te leiden, dat het minimum, 
hetwelk in het secundaire buigingsbeeld, bij voortdurende vernau- 
wing der buigende spleet, na de kruising der twee maxima tusschen 
deze optreedt, op den duur weer moet verflauwen (zie boven) en even- 
tueel overgaan in weinig sprekende maxima en minima om eindelijk 
geheel te verdwijnen ; daarbij zouden dus ten slotte de maxima naar 
den buitenkant wel snel afloopen, doch naar de binnenzijde bijna 
onmerkbaar in elkaar overgaan. Dit geval wordt nu inderdaad 
dikwijls opgemerkt ; doch voortgezette proeven hebben doen zien, dat 
onder bepaalde omstandigheden de maxima tot het einde toe scherp 
zich blijven afteekenen, zonder dat het mij tot dusverre gelukt is, 
hiervoor een voldoende verklaring te vinden. Doch des te meer acht 
ik het van belang te hebben geconstateerd, dat ook ten opzichte 
van dit onverklaarde feit de lichtstralen zich volkomen analoog 
gedragen als de X-stralen, zoodat er geen argument uit kan worden 
geput voor niet volkomen analogie tusschen beide ; integendeel ook 
dit feit maakt de opvatting der X-stralen als bestaande in undu- 
laties nog des te meer plausibel. Hoewel het mij nog niet geheel 
onmogelijk schijnt, dat bij nauwkeurige uitwerking van het boven 
gegeven denkbeeld ook het laatstgenoemde verschijnsel er door zou 
kunnen worden verklaard, acht ik het meer waarschijnlijk, dat men 
