( 493 ) 
in het magneetveld 5500 c. g. s. 1,005 . a 
T, „ » 7800 o. g. s. 1,022 . a 
2. Om nu te beproeven of ook in de plaatjes zelf, die voor de 
bepaling der dissymmetrie gediend hadden, het op deze wijze gevon- 
den verschil der weerstanden in verschillende richting kon worden 
aangetoond, werden er weerstandselectroden opgeklemd in de rich- 
ting der assen, en de weerstand gemeten met den compensatiestroom. 
(Vergelijk de mededeeling van 18 April 1895). De hoofdstroom 
doorliep daarbij dus achter elkaar de rheotandraden (zie dezelfde 
mededeeling), en het bismuthplaatje. Het resultaat was niet be- 
vredigend. De stroom loopt in deze plaatjes volstrekt niet uit- 
sluitend in de richting van de verbindingslijn der primaire eloc- 
troden. Ik had dan ook niet verwacht de juiste verhouding der 
weerstanden op deze wijze te leeren kennen. De ongunstige uitkomst 
echter bewoog mij, de berekening van het potentiaalverschil tusschen 
de primaire electroden uit te voeren met inachtneming van de ver- 
schillende toename van den weerstand in verschillende richtingen, 
welke berekening het resultaat opleverde, dat daarin geen term met 
de eerste macht van het weerstandsverschil voorkomt. Deze methode 
kon dus geen resultaten opleveren en werd dan ook verlaten. 
3. Een der voor andere proeven gebezigde ronde plaatjes was 
vervaardigd uit een stuk bismuth, dat uiterlijk homogeen van kris- 
talstructuur leek. Uit het overgebleven stuk werden nu twee bis- 
mu tb zuiltjes gezaagd, met de lengterichting evenwijdig aan het vlak 
van het plaatje (dat zelf evenwijdig was aan een splijtvlak van het 
kristalstuk), in onderling loodrechte richtingen. Deze zuiltjes wer- 
den in een ebonieten raampje geklemd tusschen twee koperen schroe- 
ven, die do geheele eindvlakken bedekten, terwijl op een der zijden 
twee fijne weerstands-electroden uitkwamen. Het zuiltje werd door 
den hoofdstroom doorloopen, en de weerstand tusschen de weer- 
stands-electroden evenals in § 2 vergeleken met dien van de rheotan- 
draden van den compensatiestroom. Het bleek nu dat in een magneet- 
veld van ± 5700 c. g. s. de weerstand van N°. 1 was toegenomen 
met 5,4 pCt., die van N°. 2 met 7,4 pCt. De soortelijke weerstand 
dezer zuiltjes was ± 154000 in c. g. s. eenheden 1 ); 2 pCt. hiervan 
is ± 3100 c. g. s. De dissymmetrie van het verschijnsel van Hall 
(K u — K-22 van Lebret) waargenomen in een der standen van het 
plaatje was ± 2700 c. g. s. De richtingen der ribben van de zuiltjes 
ten opzichte van het stuk waaruit ze gesneden waren vielen niet vol- 
') ln deze bepaling kan een tamelijk groote fout voorkomen, daar de afstand der 
electroden slechts 6 mM. was, 
34 * 
