( 495 ) 
magnetisch veld is reeds in 1855 door Matteuci ] ) opgemerkt, die 
opgeeft dat het geleidingsvermogen van bismuth in de richting X 
(voornaamste) splijtingsvlak zich verhoudt tot het geleidingsvermogen 
// dat vlak als 1 : 1,16. 
Het scheen nu van belang te trachten plaatjes te verkrijgen, bij 
welke deze derde richting, de richting van grootsten weerstand bui- 
ten het magnetisch veld, evenwijdig aan de platte zijvlakken zou 
loopen ; bij zulke plaatjes werd een groote dissymmetrie van het 
verschijnsel van Hall verwacht. Het onderzoek van deze plaatjes 
moest dan worden aangevuld met dat van drie zuiltjes, gesneden 
in de hoofdrichtingen. Daar geen der voorhanden kristalstukken 
groot genoeg was om een voldoend plaatje eruit te vervaardigen, 
werd ± 300 gram bismuth gesmolten, in een porceleinen schaaltje 
gegoten en daarin langzaam afgekoeld op de wijze, beschreven in 
de mededeeling aan de Abademie van 30 Mei 1896, pg. 54. Uit 
dit stuk bismuth werden gezaa,gd : 
1°. Een rond plaatje met de zijvlakken verticaal, d. w. z. J_ 
horizontaal oppervlak van de gestolde bismuthmassa. (R 7). 
2°. Een rond plaatje met de zijvlakken horizontaal. (R 8). 
3°. Uit het bismuth onmiddellijk naast het eerste plaatje twee 
verticale en twee horizontale zuiltjes. (1, 2, I, II). 
4°. Een horizontaal zuiltje , J_ de vorige, naast het tweede 
plaatje genomen. (3). 
Het onderzoek der plaatjes gaf resultaten die niet aan de ver- 
wachting beantwoordden. R 7 had de assen juist in de richting der 
zuiltjes, R 8 niet. De dissymmetrie (K n — K 22 van Lebret) was 
bij geen van beide bijzonder groot, bij R 7 bijv. ± 5200 c.g. s. in 
een veld van ± 7700 c. g. s. (Ter vergelijking verwijzen we naar 
de resultaten van plaatje R 2 op p. 55 van genoemde mededeeling, 
waar we voor een veld van 8600 c. g. s. kunnen berekenen dissym- 
metrie (Kn — K 22 ) ± 14000 c. g. s.). Het zal later blijken (§ 8) dat 
de anisotropie in weerstand buiten het magnetisch veld weinig te 
maken heeft met de magnetische weerstandsvermecrdering. Boven- 
dien bleek dat de plaatjes een verschillend sterk HALL-effect ver- 
toonden ; hierop komen we terug in § 5. 
3. Het onderzoek der zuiltjes gaf eveneens resultaten die nader 
onderzoek eischten. (Yerg. § 4 der vorige mededeeling). Opvallend 
was het zeer groote verschil, dat bij sommige optrad tusschen de 
waardeD, verkregen bij het omkeeren van het magnetische veld 
*) Matteuci, C. R. T. XL p. 541, 914. 
