( 501 ) 
Bij deze zuiltjes is bijna altijd de weerstandsvermeerdering vonr 
beide magnetisatierichtingen tamelijk wel dezelfde. Dat de weerstand 
grooter is, en de weerstandsvermindering kleiner, zal misschien 
moeten toegeschreven worden aan zeer geringe onzuiverheid en snel 
af koelen. 
7. Pogingen zijn ook gedaan om bij de zuiltjes de dissymmetrie 
van het verschijnsel van Hall te meten. Deze zijn echter niet 
goed gelukt, waarschijnlijk doordat het hier niet geoorloofd is van 
de dikte in de richting der magneetkracht af te zien. In de rich- 
ting dier magneetkracht nu is weinig of geen weerstandsverande- 
ring; er treedt dus dissymmetrie op, zoodra de tlALL-electroden 
niet volkomen verticaal boven elkaar zijn gesteld. Zoo is misschien 
verklaarbaar dat, terwijl de boven gegeven voorstelling aanneemt, 
dat. wanneer een der kristalrichtingeu met de magneetkracht samen- 
valt, geen dissymmetrie optreedt (immers de weerstandsverandering 
in alle richtingen van het vlak van het plaatje wordt dan door 
één vector bepaald) bij de voorhanden zuiltjes toch dissymmetrie 
werd waargenomen. 
Ten slotte kan er hier op gewezen worden, dat de boven be- 
schreven verschijnselen kunnen strekken tot verklaring van een 
aantal der onregelmatigheden, optredende in dissymmetrie en ge- 
middeld verschijnsel van Ha.ll bij het onderzoeken van eenzelfde 
plaatje in verschillende standen 1 ). Daar namelijk de plaatjes meestal 
niet homogeen kristallijn zijn, zullen beide waargenomen grootheden 
eenigermate afhangen van de ligging der toevallig aan de electroden 
geplaatste kristaldeeltjes en moet men a priori een ander Hall- 
verschijnsel verwachten, zoodra het plaatje anders is geklemd. Alleen 
de regelmatige verschillen tusschen symmetrie en dissymmetriestanden 
zullen hiermede nog niet opgehelderd zijn. 
8. Yoor de verklaring van de boven beschreven verschijnselen 
ligt het voor de hand, verband te zoeken met de magnetisatie. Men 
zou zich den toestand als volgt kunnen denken : 
Buiten het magnetische veld kunnen de weerstanden in verschil- 
lende richtingen in een bismuthkristal voorgesteld worden door de 
voerstralen in een omwentelings-ellipsoïde, waarvan de grootste as 
samenvalt met de hoofdas van het kristal. 
Een magnetische kracht, gericht volgens de hoofdas, veroorzaakt 
eene grootere magnetisatie dan dezelfde kracht werkende in een 
richting loodrecht op deze. Beschrijven we op dezelfde asscn- 
*) Zie Zittingsverslag van 30 Mei 1896, p. 49. 
