( 9 ) 
s — sin X 
/O)* 
(14) 
6 v 
W — W ~ zuivere functie van sin X sin b (15) 
o ir — b 
. (16) 
^0° /"fc GO ^ 
72 = I n F (n) dn — - I sf(s)ds=-s . . (17) 
J o o 4 
z» 00 2 z"» 00 ] /"»<» 2 ^ _ 
V— I vI2(r)dv = - ( nF(ri)dn=- j sf(s)ds = -?i=-s . (18) 
o ^1 d o q Tl 2 
De hier gegeven formules (2) en (3) zullen nu voeren tot eene 
bepaling van f(s). Deze afleiding, liet laat zich gemakkelijk door 
zien, zal echter niet met eenige benadering kunnen geschieden zon- 
der eene hypothese als de boven sub c, opgestelde. — Echter, ook 
al neemt men die aan, zoo blijft het wenschelijk, de bepaling zoo 
mogelijk te versterken door althans ook eenig gebruik te maken 
van de grootte der eigenbeweging. Spreker toont aan, dat gemid- 
delde lineaire eigenbeweging n zich onafhankelijk van eenige hypo- 
these over de afstanden laat afleiden en geeft voor de berekening 
aan de formule : 
in welke (sin. A) gem aangeeft het arithmetisch midden der waarden 
van sin. X voor de gebruikte sterren. 
Hij wijst op de omstandigheid dat op de uitkomst, die van deze 
vergelijking te verwachten is, de weinige sterren met zeer groote 
eigenbeweging een sterk overwegenden invloed uitoefenen. Sommige 
sterrekundigen, als bijv. Stumpe en Ristenpart, hebben de sterren 
gegroepeerd naar de grootte harer totaal-eigenbeweging en hebben 
dan n uit elk der groepen afzonderlijk berekend. Op deze wijze 
wordt wel het genoemde bezwaar vermeden, maar de resultaten, 
waartoe men gevoerd wordt, zijn geheel illusoir. Ristenpart komt 
uit eene dergelijke samenstelling tot het besluit, dat de waarde 
van n toeneemt met den afstand tot het zonnestelsel. Spreker toont 
aan, dat men geen recht heeft uit Ristenpart’s uitkomsten deze 
conclusie te trekken ; zijne methode moet ook dan nog tot dezelfde 
2 
Verslagen Afdeeling Natuurk. Dl. IV. A". 1805/96. 
