( 32 ) 
Hoogstwaarschijnlijk zal menigeen reeds met meer of' minder 
goeden uitslag tegen de trillingen van den bodem gestreden hebben. 
Toch zijn, naar ik meen, slechts weinige welgeslaagde pogingen in 
deze richting bekend gemaakt. In „Monthly Notices of the Royal 
Astronomical Society” 17, p. 160, beschrijft Airy een door hem 
gebruikte inrichting om een rustigen kwikhorizont te verkrijgen. Hij 
plaatst den kwikbak op een tafeltje, dat hangt aan caoutchoucban- 
den. De ophangpunten bevinden zich boven aan een kleine houten 
stellage, die op een tafeltje bevestigd is, dat op zijn beurt wederom 
aan caoutchoucbanden is opgehangen, en deze combinatie herhaalt 
zich nog eens. Ook in ons land is sedert een paar jaren een 
dreunvrije opstelling in gebruik, van welker uitstekende werking ik 
mij herhaaldelijk heb kunnen overtuigen, en wel in het physiologisch 
laboratorium te Leiden. Prof. Einthoven heeft daar namelijk den 
kwikmeniscus van een capillair-electrometer volkomen tegen dreu- 
ning beschut door het instrument te bevestigen op een groote ijzeren 
plaat, drijvende op kwik. 
Het was mij om verschillende redenen niet mogelijk, bij een 
zeker onderzoek, waarmede ik mij bezig hield, de laatstgenoemde 
methode toe te passen, vooral omdat de hiervoor benoodigde inrich- 
ting in mijn bijzonder geval op zeer groote schaal had moeten worden 
uitgevoerd. 
Daar het mij nu onlangs gelukt is, hetzelfde doel langs geheel 
anderen weg te bereiken, acht ik het niet overbodig, ook mijne 
resultaten te vermelden. 
Het uitgangspunt mijner overwegingen was, dat men om den 
invloed der dreuningen te bekampen er naar streven moest : 
1°. de steeds wisselende krachten, waaraan het te beschutten in- 
strument door de beweging zijner steunpunten blootstaat, zooveel 
mogelijk te verzwakken, en 
2°. de omstandigheden zóó te kiezen, dat die verzwakte krachten 
zoo min mogelijk verandering kunnen brengen in den stand der 
verschillende punten van den toestel, en wel speciaal van die punten, 
wier stabiliteit het meest noodzakelijk is. 
Dit voerde, na eenige voorloopige proeven, tot de volgende con- 
structie. Aan een balk (die liefst zonder verbinding met de zoldering 
boven in de muren van het vertrek vast gemetseld is) of aan eene 
hooge wandconsole denke men zich in de hoekpunten van een 
horizontalen gelijkzijdigen driehoek A B O drie staaldraden bevestigd 
van [2 a 3 M. lengte. Onder aan deze draden hangt een niet zeer 
zwaar, doch stevig geconstrueerd statief (in de figuur op ongeveer 
Vio van de ware grootte afgebeeld) in welks midden zich een cylin- 
