( 78 ) 
Men beschouwt gewoonlijk de meridiaandoorsnede van een ring- 
vormigen meniscus als bestaande uit twee halve cirkels; is deze 
onderstelling juist, dan moet de hoogte van dien meniscus de waarde 
— - hebben, indien r 3 voorstelt den inwendigen straal der waar- 
nemingsbuis, en r 2 den uitwendigen straal van den capillair. In mijn 
proeven was r 3 = 3,30 mm. en r 2 = 0,52 mm. ; dus is 
1,39 mm. 
Stelt men de waargenomen d- waarden graphisch voor, dan ziet men 
dat de zoo verkregen punten op een curve liggen, die van uit het 
kritisch punt tamelijk snel naar de hoogte gaat, om bij lagere tem- 
peratuur langzaam tot de grenswaarde 1,39 te naderen. 
3. Correcties. De oppervlakteenergie <?, in ergs uitgedrukt, berekent 
men uit de volgende formule : 
<5 — 4 g H(q v — t>d) 
waarin voorstellen 
7\ den inwendigen straal van den capillair in cm., 
(j v en Q d de densiteiten van vloeistof en damp, 
H de werkelijke stijghoogte in cm., 
g = 981,1. 
De werkelijke stijghoogte wordt uit de waargenomene door twee 
correcties verkregen ; de eerste correctie, van den meniscus in den 
T\ 
capillair afkomstig, bedraagt-^—. Voor r : heb ik gevonden 0.0873 
O 
mm., dus -^-=0.029 mm. 
O 
Wat de tweede correctie betreft, hare beteekenis is deze, dat wij 
den afstand hebben gemeten tusschen de laagste punten van beide 
menisci, terwijl wij moeten kennen de stijghoogte boven een onein- 
dig uitgestrekt horizontaal vlak. Wij moeten dus trachten te be- 
palen, welke de hoogte is boven dat vlak van het laagste punt van 
den ringvormigen meniscus Stellen wij deze laatste hoogte voor 
door h\ dan is 
H = h + h' + 0,029. 
Was, zooals gewooulijk aangenomen wordt, de meridiaandoorsnede 
van den ringvormigen meniscus cirkelvormig, dan moest, zooals wij 
