( 11? ) 
2. Uit de door Kundt gegeven getallen zon volgen dat de bre- 
kingsexponent n van platina met 27 °/ 0 toeneemt als de temperatuur 
100° stijgt. Hieruit vloeit voort, wanneer het hoofdazimut H on- 
veranderd blijft (7), dat de hoofdinvalshoek I ongeveer 2.5° grooter 
moet worden bij genoemde temperatuurstijging. De door mij gebruikte 
toestel maakte het niet mogelijk bij een grooteren invalshoek dan 
i = 65° in te stellen. Bij dien hoek beantwoordt aan 2.5° ver- 
meerdering van I een daling van 0° in ’t phaseverschil der terug- 
gekaatste bundels van in en loodrecht op ’t invalsvlak gepolariseerde 
licht. En dit komt weder overeen met 36 deelen van den kop van 
den compensatorschroef (in 50 deelen verdeeld). Eene verplaatsing 
van deze orde voor iedere 100° stijging zou dus volgens Kundt’s 
waarnemingen te verwachten zijn. Bij 800° zou dan n ongeveer 
3 maal grooter zijn dan bij gewone temperatuur en zouden ruim 
5,5 geheele omwentelingen der schroef voor de compensatie noodig zijn. 
En omgekeerd : bleef I constant, dan zou H 3°. 5 kleiner moeten 
worden bij 100° stijging der temperatuur. Het hoofdazimut bij 65° 
vermeerdert dan met 2°. 5. 
En nu is met het gebruikte meetwerktuig, wanneer de spiegel 
slechts fraai genoeg is, eene phaseverandering, die met 4 kopdeelen 
van de schroef overeenkomt en eene verandering van het hersteld 
azimut van 0.3° reeds duidelijk te constateeren 1 ). 
3. Met behulp van het volgende, zal het duidelijk zijn, hoe de 
proef was ingericht. 
De platina spiegel was het middengedeelte van een reep gewalst 
platina, lang ongeveer 50 mM., breed 5 niM., dik 1 mM., behandeld 
met verschillende soorten amarilpapier, tot N r . 0000 toe. Een vrij 
goeden spiegel werd aldus verkregen en ofschoon het beeld van den 
collimatorspleet te wenschen overliet, was toch de streep m den 
compensator van Babinet bij gebruik van homogeen licht voldoende 
scher}). De reep werd door een electrischen stroom verwarmd. Het 
spiegelend deel krijgt dan de hoogste temperatuur. 
4. Opstelling spiegel. Op een houten plankje zijn twee stijlen van 
koper bevestigd. In het boveneind van den eenen stijl wordt het 
eene eind van den platinareep (3) vastgeklemd. Aan het andere 
eind van dien reep is vastgeklemd een stuk, waarvan het cylinder- 
vormig verlengde deel door een opening in den anderen stijl heengaat. 
Door een veer die om dit verlengstuk is aangebracht, wordt het 
einde ervan naar buiten gebracht, en de reep gespannen gehouden 
‘) Sissingh, 1. c. p. 70 en vgl, 
