( 168 ) 
theorie van spr., volgens welke de normale systole van liet hart op 
voortgeleid ing van den prikkel rechtstreeks van spiercel tot spiercel 
berust. Aangezien de spiermassa van beide kamers één samenhangend 
geheel vormt, de spiercellen van beide op tallooze plaatsen met 
elkander organisch samenhangen, op dezelfde wijze als binnen den 
wand van iedere afzonderlijke kamer, schijnt er geen grond te 
bestaan, waarom de contractiegolf niet altijd even goed van de eene 
op de andere kamer, als binnen dezelfde kamer van spiercel tot 
spiercel zoude kunnen voortschrijden. 
In de vergadering der afd. Natuurkunde der K. Akad. v. Wet. 
van 25 Mei 1895 heeft spr. reeds één tot dusverre niet bekend 
moment aangewezen, waardoor ook op het standpunt van zijne 
theorie, verschijnselen van hemisystole en allorhythmie of incon- 
gruentie verklaring zouden kunnen vinden : de verandering, nl. onder 
abnorme omstandigheden, van het normale reciproke in een irreci- 
prook geleidingsvermogen der spiervezelen. Heden wenscht spr. op 
een anderen, eveneens nog niet gewaardeerden, factor te wijzen, die 
tot verschijnselen van hemisystole enz. aanleiding kan en moet geven: 
de invloed der contractie op het geleidingsvermogen der spierzelfstan- 
digheid van het hart. 
Uit vroegere onderzoekingen is bekend, dat in gladde spieren 
(ureter, darm) het geleidingsvermogen door de contractie zelve tijde- 
lijk opgeheven wordt en slechts allengs terugkeert. De vermindering 
uit zich niet alleen in eene daling der snelheid van voortplanting, 
maar ook in het zwakker worden der contractie gedurende het voort- 
schrijden, ten gevolge waarvan de verkorting op grooteren of klei- 
neren afstand van het uitgangspunt geheel verdwijnt. Ook bij gewone 
dwarsgestreepte spieren en bij zenuwen was het door proeven met 
snel opeenvolgende electrische prikkels gebleken, dat een nieuwe 
irritatiegolf eerst na eenigen rusttijd wederom van de direct geprik- 
kelde plaats kan uitgaan, welke rusttijd voor gewone spieren zeer 
veel korter dan voor gladde, voor zenuwen wederom zeer veel korter 
is dan voor gewone spieren. In deze feiten lag o. a. de verklaring 
van de zoogenaamde „Anfangszuckung”. Ook de geleiding van den 
motorischen prikkel van voorkamer op kamer en omgekeerd wordt 
door de contractie bemoeilijkt : het interval A s — V s bleek met afne- 
menden duur der periode van prikkeling langer te worden, totdat 
beneden een zekeren duur der pauze na een eersten werkzamen 
prikkel de tweede contractie zich in ’t geheel niet meer naar de 
andere hartsafdeeling kon voortplanten. Eerst de derde en de vierde 
of een nog latere prikkel vindt het geleidingsvermogen weder genoeg- 
zaam hersteld, om de atrioventriculairgrens te kunnen overschrijden. 
