( 169 ) 
Hieruit konden de bekende verschijnselen van allorhythmie worden 
verklaard, bij afstervende harten geregeld voorkomende en daarin 
bestaande, dat niet op iedere A s ook een V„ volgt, maar slechts op 
de tweede of derde enz. (wet der multiple perioden). 
Geheel hetzelfde geldt nu volgens tijdmetende proeven, in de laatste 
jaren door spr. op kikvorsch-harten genomen, ten opzichte van de 
motorische geleiding binnen het spierweefsel van den kamerwand. 
De proeven werden op de volgende wijze genomen. De afge- 
sneden kamerpunt van een groot kikvorschhart wordt overlangs in 
twee helften gesneden die — aan de basis of aan de punt — nog 
door een spierbrug van ongeveer 2 mM. dikte samenhangen. Het 
vrije einde van de ééne, in sommige proeven ook van de andere 
kamerhelft wordt aan een licht hefboompje gesuspendeerd, dat de 
contracties 8 of meermalen vergroot op den, met een snelheid van 
ongeveer 20 — 40 mM. draaienden cilinder van het pantokymographion 
opschrijft. Een stemvork van 10 of 25 trillingen in 1" registreert 
den tijd, een clectromagneet het moment van prikkeling. Na het 
preparaat eenige rust te hebben gegund, wordt in constante of 
variable intervallen door een openingsinductieslag de ééne helft op 
zoo groot mogelijken afstand van de andere helft (meestal 4 — 6 mM.) 
geprikkeld. De spierbrug, die beide helften verbindt, blijft gedurende 
de proef door een met bloed bevochtigden wollen draad zacht tegen 
een vaste kurken plaat aangedrukt, op zoodanige wijze, dat de con- 
tractie der ecne kamerhelft niet rechtstreeks op het hefboompje der 
andere werken kan, maar wel de prikkelingsgolf door de spierbrug 
heen zich kan voortplanten. 
De uitkomsten zijn in hoofdzaak de volgende : 
Do indirect geprikkelde kamerhelft trekt zich steeds later dan de 
direct geprikkelde samen, des te later op hoe grooteren afstand van 
de eerste de laatste geprikkeld werdt. Het stadium van indirecte 
latente prikkeling l' bereikt, bij constante plaats en sterkte van 
prikkel, een minimum, wanneer de duur r der voorafgaande periode 
van prikkeling een zekere maximale waarde overschrijdt. Deze 
maximale waarde is voor geheel versche preparaten klein, meestal 
niet meer dan l l / 2 — 2 secunden, maar kan later tot 10 secunden en 
hooger klimmen. 
Beneden de genoemde maximale waarde van t klimt de latentie- 
duur a' met afnemenden r. Onmiddellijk na iedere systole is het 
geleidingsvermogen volkomen opgeheven. 
Bij langer voortgezette prikkeling in constante intervallen van 2 ol 
meer secunden, volgende op een lange pauze, klimt A' van het aan- 
vankelijke minimum met iederen nieuwen prikkel hooger, soms tot 
