( 175 ) 
bemoeilijkt door unipolaire ontladingen of zijdelingsche uitbreiding 
van stroomtakken, in ’t algemeen door extrapolaire uitbreiding der 
electriciteit, welke prikkeling van extrapolair gelegen doelen ten 
gevolge kan hebben. Ter voorkoming van dit bezwaar heeft men 
verschillende wegen ingeslagen. Prof. Place en Spr. hebben ter 
voorkoming van unipolaire effecten bij inductiestroomen (1808) aan- 
bevolen : afleiding der onderste electrode naar de aarde (door middel 
van gas- of waterleiding). Hering construeerde een „Schutzelectrode”, 
door de beide electroden van den prikkelenden stroom te plaatsen 
tusschen twee, door een korten metallischen boog met elkander ver- 
bonden en aan een geïsoleerd staafje bevestigde draadelectroden. 
Beide middelen — vooral dat van Hering — hebben het nadeel 
dat ze den stroom in de extrapolaire streek belangrijk verzwakken. 
Ze geven ook alleen bij niet zeer groote stroomsterkte voldoende 
veiligheid. 
Ook de methode van zoogenaamde unipolaire prikkeling, door 
Chauveau ingevoerd, veroorlooft slechts bij zwakke stroomen nauw- 
keurige localisatie. 
Een eenvoudig en zeer afdoend middel om extrapolaire prikkeling 
ook bij uiterst sterken stroom te beletten, zonder verzwakking van 
het effect in de extrapolaire streek, bestaat volgens spr. daarin, dat 
men de stroomdichtheid extrapolair zeer klein maakt , door hier aan 
de stroombaan een zeer groote dwarse doorsnede te geven. Spr.' 
plaats te dien einde dikke, met pkysiologische keukenzoutsolutie 
gedrenkte stukken watten of zeemleder ter zijde van de electroden 
op het preparaat, of omhult — bij een geïsoleerde zenuw of spier — 
de extrapolaire stukken er mede tot dicht bij de electroden. Spr. 
heeft van dit middel reeds met goed gevolg gebruik gemaakt, om 
de theoretisch belangrijke vraag te beantwoorden, of de snelheid van 
voortplanting van den prikkel langs de dwarsgestreepte spiervezelen 
een functie is van de sterkte der prikkeling. Dr. Woltering is in 
zijn laboratorium bezig diezelfde vraag ook voor de zenuwen te 
beantwoorden. Spr. hoopt later methode en resultaten hier uitvoe- 
riger te bespreken, lieden wenscht hij slechts kort mede te deelen, 
dat in den gecurariseerden Sartorius van Bana maximale contracties 
met dezelfde snelheid (meestal B/ 2 — 3 meters in l j door de spier- 
vezelen voortschrijden, als 10, 20 of nog vele malen kleinere ver- 
kortingen. Deze uitkomst is van gewicht, omdat zij een nieuw bewijs 
bevat voor de onafhankelijkheid van geleidingsvermogen en contrac- 
tiliteit. Zij is begrijpelijk, wanneer men bij de geleiding niet het 
contractieproces als prikkel voor de aangrenzende spierdeeltj es opvat, 
maar het proces, waarvan de electriciteitsont wikkeling het symptoom 
