( 181 ) 
Men houdt dus over, als men bovendien de vergelijkingen (1) en 
(2) toepast, 
Stel nu dat bij den eersten bewegingstoestand alleen in eene zekere 
zeer kleine ruimte e>, gelegen aan het punt P, eene electromotorische 
kracht E in de richting h werkt, en eveneens bij den tweeden toe- 
stand eene electromotorische kracht E' in de richting h' binnen eene 
zeer kleine ruimte co\ gelegen aan P', dan is, als de eerste electro- 
motorische kracht in P' een stroom oplevert, waarvan de component 
volgens h' door ©*, (P j wordt voorgesteld, en ©'* (P) eene soortge- 
lijke beteekenis heeft voor het tweede geval, 
eia (P j 
&h{p) 
waaruit men gemakkelijk eene bekende stelling afleidt 1 ). 
§ 6. De vergelijking (III) kan ook op de voortplanting van licht- 
trillingen worden toegepast, wanneer men zich voorstelt dat deze 
door periodieke electromotorische krachten in de „lichtbronnen” wor- 
den opgewekt 2 ). Wij zullen ons bepalen tot enkelvoudige trillingen 
met bepaalden trillingstijd, en dus aannemen dat over eene zekere 
uitgestrektheid eene electromotorische kracht werkt, waarvan de com- 
ponenten als goniometrische functiën van den tijd gegeven zijn. 
Werken zulke krachten aanhoudend, dan zullen zich enkelvoudige 
trillingen naar alle zijden, en dus ook van het stelsel lichamen uit, 
in den aether voortplanten. Zooals men weet, kan men in het alge- 
meen, en vooral wanneer er absorptie plaats heeft, den bewegings- 
toestaud het gemakkelijkst bepalen door in plaats van de voor E r , 
E y , E 2 gegeven goniometrische functiën van den tijd eerst waarden 
te stellen, die den tijd alleen in den factor 
x ) Zie b.v. Maxwell, Electricity and Magnetism, 2e ed., Vol. 1, p. 373. 
2 ) Het zou meer aan de werkelijkheid beantwoorden, zoo wij in de lichtbronnen 
//ionen” onderstelden, die op deze of gene wijze in trilling worden gehouden. De 
gekozen opvatting maakt de theorie eenvoudiger en komt in vele opzichten op het- 
zelfde neer. 
