( 183 ) 
Wij zullen aannemen dat bij den eersten bewegingstoestand de 
electromotorisclie kracht in de oneindig kleine ruimte co overal de- 
zelfde phase heeft en dus b.v. door q cos n t kan worden voorge- 
steld. Wij noemen dan die ruimte eene enkelvoudige lichtbron met 
de trilling srichting h en kennen deze de phase van de electromoto- 
rische kracht zelf toe. 
Yerder noemen wij ^qdr = s de sterkte der lichtbron; men ziet 
gemakkelijk in dat de op eenigen afstand opgewekte waarden van 
© enz. alle evenredig met die sterkte moeten zijn. 
Nemen wij nu aan dat ook E' den factor cos n t bevat en noe- 
men wij de intensiteit der tweede lichtbron s', dan moeten wij voor 
de intregralen in onze laatste vergelijking schrijven: 
s e^ nt en s' e^ nt , 
zoodat wij vinden 
’) : &h(P)=s : 
waarbij wij onder de eerste termen de symbolische waarden van de 
componenten <5 a' en de eerste in P' en de tweede in P, te ver- 
staan hebben. Daar s en s' reëel zijn, bestaat dezelfde verhouding 
ook tusschen de werkelijke waarden der componenten; derhalve: 
Bestaan, bij twee bewegingstoestanden, in de punten P en P' 
enkelvoudige lichtbronnen met de richtingen h en //', en met gelijke 
intensiteit en phase, dan is de electrische stroom, dien de eerste in 
P' in de richting h' geeft, ten allen tijde gelijk aan den electrischen 
stroom, dien de tweede lichtbron in het punt P in de richting h 
teweegbrengt. 
Eene stelling, die veel overeenkomst hiermede vertoont, is door 
von Helmholtz in zijne Physiologische Optik uitgesproken en men 
vindt bij verschillende schrijvers, o. a. bij Rayleigh D en von 
Helmholtz * 2 ) zelven voor trillende stelsels in ’t algemeen, echter, 
strikt genomen, voor staande trillingen, dergelijke theorema’s bewezen. 
p Piayleigh, Theory of Sound, lst. Ed., Vol. 1, p. 111. 
2 ) von Helmholtz, Journal fiir die reine uud angewandte Matliematik, Bd. 100, 
p.p. 217—222. 
