( 210 ) 
Natuurkunde. — De Heeren Lorentz en van der Waals bren- 
gen liet volgende verslag uit over de verhandeling van den 
Heer Dr. C. H. Wind: „ Eene studie over de theorie der 
magneto-optische verschijnselen , in verband met het Hall-eff eet” . 
Zooals bekend is was gedurende langen tijd de door Faraday 
ontdekte electromagnetiscke draaiing van het polarisatievlak het 
eenige bekende verband tusschen de electrische en de optische ver- 
schijnselen. Het denkbeeld lag intusschen voor de hand dat een 
lichaam, waarin dit verschijnsel bestaat, in een magnetisch veld het 
gepolariseerde licht op eenigszins andere wijze zou terugkaatsen dan 
gewoonlijk; immers, men wist reeds dat elke bijzonderheid in de 
wijze, waarop het licht zich in eene stof vooitplaut, zich afspiegelt 
in de eigenschappen van het door die stof gereflecteerde licht. Wel 
stond het te vreezen dat deze nieuwe invloed van magnetische 
krachten bij de door Faraday onderzochte doorschijnende lichamen 
al te zwak zou zijn, maar men mocht verwachten, zooals naderhand 
door proeven van Kundt bevestigd is, dat ijzer, nikkel en kobalt 
de electromagnetische draaiing in veel hoogere mate zouden vertoo- 
nen dan even dikke lagen flintglas of zwavelkoolstof en dat dus bij 
spiegels, uit deze metalen vervaardigd, een invloed eener magneti- 
satie op het teruggekaatste licht zou kunnen worden aangetoond. 
Het is ongetwijfeld een gedachtengang als de bovenstaande ge- 
weest, die Keer te Glasgow in 1877 tot zyne belangrijke proeven 
gebracht heeft. Hij vond de voorspelde werking zoowel wanneer 
de magnetisatie loodrecht staat op het spiegelende oppervlak, als 
wanneer zij evenwijdig daaraan gericht is, d. w. z. in de gebruike- 
lijke terminologie bij polaire, zoowel als bij aequatoriale terugkaatsing. 
Is het invallende licht loodrecht op het invalsvlak gepolariseerd 
en verkeert dus, bij afwezigheid van magnetische krachten, het 
teruggekaatste licht in hetzelfde geval, dan ontstaat in dezen bun- 
del door de magnetisatie eene nieuwe component, de „magnetische” 
component, die evenwijdig aan het invalsvlak gepolariseerd is. 
Iets dergelijks heeft plaats als het polarisatievlak der invallende 
stralen met het invalsvlak samenvalt. 
Langs experimenteelen weg moesten nu in verschillende gevallen 
de amplitudo en de phase der magnetische component bepaald wor- 
den. Op de waarnemingen van Kerr volgden die van den Heer 
Kaz te Amsterdam, die het eerst de later veel gebruikte methode 
der nul- en minimum-draaiingen toepaste; later werd door Righi, 
