( 211 ) 
Sissingh, du Bois en Zeeman een rijk materiaal bijeengebracht. 
Ook de Heer Wind zelf heeft aan deze metingen deelgenomen. 
Nadat inmiddels Fitzgerald eene eerste poging tot eene theorie 
beproefd had, ontwikkelde de eerste ondergeteekende eenige be- 
schouwingen, die door den Heer tan Loghem werden uitgewerkt. 
Daarbij werd het verschijnsel van Keer in verband gebracht met 
de door Hall te Baltimore verrichte waarnemingen over den in- 
vloed van magnetische krachten op den loop van electrische stroo- 
men in dunne metaalbladen. Men kon na deze ontdekking aldus 
redeneereD. Als het licht bestaat in electrische trillingen en als 
een magneet den loop van electrische stroomen wijzigt, zal hij waar- 
schijnlijk ook op de lichttrillingen een invloed hebben. Inderdaad 
was het voldoende, de differentiaalvergelijkingen der lichttheorie in 
een eenigszins gewijzigden, door het HALL-efïect nader bepaalden, 
vorm te brengen om daaruit zoowel eene electromagnetische draaiing 
van het polarisatievlak als wat Kerr waargenomen heeft te zien 
voortvloeien. 
De aldus opgebouwde theorie heeft in twee opzichten gefaald. 
Vooreerst hierin dat zij, indien men de waarde der in de formules 
voorkomende constante aan de metingen over ’t verschijnsel van 
Hall ontleent, volstrekt niet het waargenomen bedrag van het 
KERR-effect opleverL Eene afwijking van de waarnemingen trouwens, 
die slechts bevestigt, wat zoo menigmaal is gebleken, dat men de 
optische constanten der lichamen niet of slechts bij benadering kan 
afleiden uit hun gedrag tegenover standvastige of langzaam wisse- 
lende electrische krachten. 
In de tweede plaats leverde de theorie eene onjuiste waarde voor 
de phase der magnetische componenten. Toch was er in den aard 
van deze afwijking iets bemoedigends, dit nl. dat het verschil tus- 
schen de waargenomen en de uit de theorie afgeleide phase bij elk 
metaal eene standvastige grootheid bleek te zijn, onafhankelijk van 
den invalshoek en zelfs van de richting der magnetisatie; eene 
grootheid, die men veelal het SissiNGH’sche phaseverschil genoemd 
heeft. Nam men nu bovendien in aanmerking dat de verhoudingen 
tusschen de waarden, die de amplitudo der magnetische lichtcompo- 
nent in verschillende gevallen aanneemt, op bevredigende wijze door 
de theorie worden weergegeven, dan was het vermoeden gewettigd, 
dat eene wijziging van eenig onderdeel der theorie voldoende zou 
zijn om tot volkomen overeenstemming met de metingen te geraken. 
Die wijziging zou van zoodanigen aard moeten zijn dat twee van 
den aard van het lichaam afhankelijke constanten, ééne voor de 
amplitude en ééne voor de phase, in de formules werden gebracht. 
17 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. IV. A°. 1895/96. 
