( 214 ) 
der werking in bepaalde gevallen en zelfs aangaande de numerieke 
betrekkingen tusschen de waarneembare grootheden. 
Bij deze overwegingen kwam de schrijver tot eene onverwachte 
uitkomst. Men heeft tot nog toe gemeend dat eene magnetisatie 
loodrecht op de richting waarin zicli het licht voortplant, zonder 
invloed zou zijn. De magnetische draaiing van het polarisatievlak 
is evenredig met den cosinus van den hoek tusschen den lichtstraal 
en de magnetische kracht en bij de proeven over het verschijnsel 
van Kerk, zoowel over de polaire als over de aequatoriale terug- 
kaatsing, lag de richting der magnetisatie altijd in het invalsvlak 
van het licht. Het bleek nu echter dat de straks vermelde alge- 
meene beginselen eene werking van eene magnetisatie, die loodrecht 
op het invalsvlak staat, geenszins uitsluiten, en nadat de schrijver 
zoo op het denkbeeld gekomen was kon hij gemakkelijk uit de 
bewegingsvergelijkingen afleiden dat de bedoelde werking bestaan 
moet, hoewel alleen dan, wanneer het invallende licht loodrecht op 
liet invalsvlak gepolariseerd is. Wel is waar zal dan, na eene 
magnetisatie loodrecht op het invalsvlak, niet, zooals bij de proeven 
van Kerk, eene magnetische component optreden, die in het invals- 
vlak gepolariseerd is, maar de amplitudo en de phase van het lood- 
recht op dat vlak gepolariseerde teruggekaatste licht zullen gewijzigd 
worden. 
Men kan dit ook beschrijven door te zeggen dat eene eveneens lood- 
recht op het invalsvlak gepolariseerde magnetische component ontstaat. 
Het heeft Dr. Wind aan tijd en hulpmiddelen ontbroken om zijne 
voorspelling op do proef te stellen, maar hij heeft eene verificatie 
voorbereid door het bedrag der te verwachten werking te berekenen 
en eene waarnemingsmethode aan te geven. Hoewel het verschijn- 
sel zwak zal zijn, is er kans dat het waargenomen zal kunnen worden, 
en de medegedeelde beschouwingen zijn van belang, hoe de proef 
ook uitvalle. Bestaat het verschijnsel niet, dan zal de noodzakelijk- 
heid zijn aangetoond, de theorie der magneto-optische verschijnselen 
aan eene diepgaande herziening te onderwerpen. Wij zien in dit 
gedeelte der verhandeling het beste bewijs voor de scherpzinnigheid 
van den schrijver. 
Is er, alles samengenomen, veel in het onderzoek, dat wij kunnen 
prijzen, het spreekt wel vanzelf dat wij niet alles geheel voor onze 
rekening zouden willen nemen. Bovendien kan, naar het ons voor- 
komt, in een enkel opzicht, de behandeling verbeterd worden. In 
§ 3, bij de invoering van het begrip „electrische kracht”, schijutde 
Heer Wind ons minder gelukkig te zijn geweest; wij zouden dan 
