( 288 ) 
van de voornaamste uitkomsten reeds in de Januari-vergadering 
door een van ons werden medegedeeld. Wederom, als bij een reeks 
van vroegere onderzoekingen, door den Heer II. verricht en door 
de Kon. Akademie gepubliceerd, staat het onderwerp in verband 
met de principieele vraag, óf — en zoo ja op welke wijze — de 
beweging van vloeistoffen door levende dierlijke membranen aan 
zuiver physische wetten gehoorzaamt. Ditmaal is het de resorptie 
van vloeistoffen door het levende darmslijmvlies, waaraan deze vraag 
getoetst wordt. 
De schrijver begint met een geschiedkundig en kritisch overzicht 
te geven van de waarnemingen en beschouwingen, tot dusverre door 
anderen gepubliceerd, waarbij vooral de proeven, door Leubuscher 
in het laboratorium van Heidenhain verricht, meer uitvoerig wor- 
den behandeld. Deze zag met klimmende intraintestinale drukking 
de resorptie stijgen, boven een drukking van 80 — 190 mm. water 
weder dalen. Hij verklaart het eerste feit uit de vergrooting van 
het resorbeerende oppervlak, door de uitzetting van den darm ver- 
oorzaakt, het tweede uit verlangzaming van den bloedstroom. 
Daar de Heer H. de eerste verklaring niet aannemelijk achtte, 
omdat zij van de absolute grootte der verschillen in resorptiesnel- 
heid volgens hem niet behoorlijk rekenschap kan geven, heeft hij de 
vergrooting van oppervlak bij klimmende drukking trachten uit te 
sluiten en wel langs twee wegen: in het eene geval, door een darm- 
lis gedurende de proef in een vaste buis in te sluiten, in het tweede 
door de lis van buiten te comprimeeren, door lucht, in de buikholte 
of in den dikken darm of in beide te blazen. 
De methodes worden met alle vereischte nauwkeurigheid beschre- 
ven en tal van proeven, volgens beide methoden verricht, in extenso 
medegedeeld. Alle proeven zijn op honden genomen. Het in de 
darmlis ingespoten en onder bekende drukking gehouden ter resorptie 
aangeboden vocht was steeds eene met hondenbloedplasma isotoni- 
sche keukenzoutoplossing van 0.9 °/ 0 
Aan de proeven met variabele drukking gingen controle-proeveu 
met constante drukking vooraf. Deze leerden, dat althans binnen 
de eerste beide uren na ’t begin der proef de resorptiesnelheid als 
nagenoeg constant mag beschouwd worden. Later neemt zij af, 
terwijl, ten minste bij de tweede methode, een bloerlhoudend vocht 
in de buikholte zich ophoopt, kleine bloeduitstortingen onder de 
darmserosa ontstaan en de darmlis door verslapping der overlangsche 
spierlaag langer wordt. 
Bij wijziging der intraintestinale drukking nam de resorptiesnel- 
heid binnen ruimere grenzen (Vs — 14 cm water en meer) met de 
22 * 
