( 289 ) 
drukking belangrijk toe. Hierop werd geen uitzondering gezien, zoo 
de proeven niet langer dan omstreeks twee uren op dezelfde darmlis 
werden voortgezet. Ongetwijfeld dus kan ook zonder vergrooting 
van het resorbeerend oppervlak de resorptiesnelheid door verhooging 
der intraintestinale drukking belangrijk worden verhoogd. 
In de proeven, volgens de tweede methode genomen, werd later, 
zoodra de beschrevene ziekelijke veranderingen zich merkbaar hadden 
ontwikkeld, bij lagere drukking meer dan bij hoogere geresorbeerd. 
De Heer H. verklaart dit feit uit eene allengs met de ziekelijke ver- 
anderingen van den vaatwand gepaard gaande grootere permeabiliteit 
van den vaatwand, die een verhoogde transsudatie in het darmlumen 
ten gevolge moet hebben, waardoor de resorptie meer of min gecom- 
penseerd wordt. 
Ook de snelheid van resorptie bij drukkingen van nul en minder 
heeft de heer H. nagegaan. Het samenvallen der gebezigde darmlis 
werd hierbij voorkomen door het inbrengen van een draadtoestel, dat 
nader beschreven en afgebeeld wordt. De uitkomst was, dat, bij 
een drukking gelijk nul of minder, geen resorptie merkbaar is. Tegen 
zijne verwachting, kon de Heer H. bij negatieve drukking verhooging 
van afscheiding van vocht in ’t darmlumen niet waarnemen. 
De schrijver vraagt ten slotte, hoe in ’t normale leven de volgens 
hem voor de resorptie noodzakelijke intraintestinale drukking tot 
stand komt, en wijst op de ademhaling, de peristaltiek en het gewicht 
der darmen als drie factoren die hierbij een rol spelen. Vergelijkende 
proeven, gelijktijdig op verschillende darmlissen van ’t zelfde dier 
o-enomen, waarvan de ééne door inschuiven van een draadtoestel 
aan den invloed dier factoren was onttrokken, de andere niet, lever- 
den uitkomsten in overeenstemming met de verwachting. 
De ondergeteekenden adviseeren gaarne tot opneming van de verhan- 
deling in de werken der K. Akademie, al willen zij niet ontkennen, 
dat zij met de theoretische beschouwingen van den schrijver het 
niet op alle punten eens zijn en ook meenen, dat de toepassing zijner 
resultaten op de physiologische resorptie slechts met groote voorzich- 
tigheid en in beperkten omvang zal mogen geschieden, aangezien de 
inhoud van het darmlumen onder physiologische voorwaarden wel 
nooit een met bloedplasma isotonische vloeistof is. 
Utrecht, 
Amsterdam , 
\ 
s 
24 Maart 1896. 
Th. W. ENGELMANN. 
T. PLACE. 
De conclusie van het rapport wordt goedgekeurd. 
